[review] DMC: Devil May Cry

DMC: Devil May Cry

Het komt tegenwoordig steeds vaker voor. Mensen moedigen het aan of kunnen er heel boos om worden. Reboots, het opnieuw starten van een franchise. Achter je laten liggen wat zich in het verleden heeft voltrokken. Alsof het niets was, vergeet het maar. Sommigen kunnen dit niet en noemen het meteen heiligschennis. Anderen ontvangen het met hun armen open. Ik hoor bij die tweede groep.

Een reboot hoeft niet meteen slecht te zijn. Natuurlijk kan het zo zijn dat het nieuwe deel slechter is dan het originele, bijvoorbeeld omdat het zich compleet anders profileert, te weinig te maken heeft met de originele bron of omdat de mensen die erachter zitten totaal geen idee hadden wat de bron nu precies was. Het kan ook goed aflopen. Kijk eens naar The Dark Knight Trilogy. Dat was ook een reboot. Je hoort mensen niet snel zeggen dat The Dark Knight een slechte film was en dat deze productie onnodig was omdat er al een film was met Batman en The Joker. Ook Devil May Cry, de hyperactieve hack-and-slasher, is inmiddels voorzien van een reboot. Dit keer uit handen van een Engelse studio in plaats van een Japanse. Als dat maar goed gaat.

Om kort te zijn: ja, dat is goed gegaan. Je kunt stoppen met het lezen van deze review. Kijk naar het cijfer onder deze tekst en je weet dat we hier over een goede game praten. Toch lees je door. Je bent benieuwd. Devil May Cry was op en top Japans, is het dat nog steeds? En hoe zit het met Dante? Zijn wilde, witte haren zijn verdwenen. Sterker nog: de nieuwe Dante lijkt totaal niet op die uit de vier eerste games. Het maakt niet uit. Daar draait Devil May Cry niet om. Ook de oude games niet. Ze draaien rondom het conflict tussen Dante en Vergil, twee broers. Ze zijn gezworen vijanden na een traumatiserende jeugd. Dat ze ook nog eens de afstammelingen zijn van de demon Sparda, maakt het er niet makkelijker op. Maar het geeft ze wel bijzondere krachten.

Al snel merk je, wanneer je de game net aan het spelen bent, dat ontwikkelaar Ninja Theory weet wat Devil May Cry is. De actie loopt net zo vloeiend, zo niet net wat beter, als in voorgaande delen, maar de ontwikkelaar weet het verhaal diepgaander te maken dan we ooit hebben gezien. Dante is nog steeds een personage dat je liever niet kwaad maakt, maar hij komt stukken beter op je over. Hij heeft een nieuwe, beter uitgewerkte persoonlijkheid. Hij is niet langer die man die tof vecht, het is een jonge man met een verleden, een verhaal en een doel. Natuurlijk heeft hij nog steeds zijn zwaard Rebellion en zijn twee pistolen Ebony en Ivory. Er is echter één ding anders. Dit keer is Dante niet half mens. Nee, Dante is half engel.

Waar Dante oorspronkelijk verwekt was door de demon Sparda bij de menselijke Eva, is dit liefdesspel dit keer bedreven door diezelfde demon, maar met een vrouwelijke engel. Dante en zijn broer zijn Nephilim, een fusie tussen twee grote krachten. Samen vechten ze om Mundus te stoppen, hij die een groot imperium op aarde heeft gecreëerd met het maken van schulden bij de medemens. Uiteraard is dit wat iedereen ziet, onder het oppervlak zijn er demonische invloeden, zieke gebeurtenissen en prachtig uitgewerkte momenten die hem tot een schokkend personage maken. Tijdens zijn tocht leert Dante wie hij is, waar hij vandaan komt en hoe hij om moet gaan met de krachten die zich in hem huisvesten. Het zijn diezelfde krachten die jij tijdens de gevechten kunt gebruiken om de vele vijanden te verslaan. En dit is waar de game net een stapje verder gaat dan zijn voorgangers. Nooit eerder zagen de gevechten er zo vloeiend, scherp en over de top uit als in deze productie van de Engelse ontwikkelaar. En dat terwijl de game af en toe nog steeds heerlijk Japans aanvoelt. Wanneer de actie start, start ook de knallende soundtrack. Hakken op demonen voelt nog steeds erg lekker.

Het is aan jou om de meest belachelijke combo’s te maken met je zwaard en de pistolen in je hand. Tijdens de gevechten verzamel je punten om je wapens sterker te maken en beter combo’s vrij te spelen, een zeer verslavend progressiesysteem. Sla bijvoorbeeld met je zwaard een vijand de lucht in, hou hem daar door hem van onderen vol te schieten met lood om daarna zelf te springen en hem met een harde knal met je zwaard weer naar beneden te slaan. Het experimenteren met de vele moves die Dante tot zijn beschikking heeft, weet constant leuk te blijven. Toffer wordt de game wanneer je de beschikking krijgt over de Duivel- en Engel-krachten die zich in Dante hebben verscholen. Wanneer je transformeert in één van de gedaantes ben je langzamer, maar veel krachtiger. Rebellion verdwijnt, maar missen doe je hem niet wanneer je grote groepen vijanden om weet te leggen. Omdat je met een druk op de knop kunt veranderen in een demonische gedaante, is het prachtig om dit te combineren met de wapens uit je menselijke stand.

Toch was er iets dat mij tijdens het spelen af en toe een beetje tegenstond. Op momenten sla je mis met je zwaard. Niet een beetje mis, gewoon compleet mis. Vooral wanneer je in een grote groep staat te vechten, wil je nog wel eens een kant op slaan waar net niemand staat. Een lock-on systeem was hier leuk geweest, al had dat de game misschien net wat te makkelijk gemaakt. Gelukkig lijken de vijanden over een goede intelligentie te beschikken. Groepen vallen gecoördineerd aan en zullen nooit van buiten je beeld een aanval uitvoeren die je niet af kan slaan. Netjes.

Binnen tien minuten wist ik het zeker: DMC is exact wat de serie nodig had. Ninja Theory heeft de franchise met open armen ontvangen en is er met veel respect mee omgegaan. Dit resulteerde in een prachtige game die makkelijker is voor nieuwkomers, maar ook flink wat uitdaging weet te bieden aan de oudere fans. Reboots slagen niet altijd, maar gelukkig behoort DMC: Devil May Cry niet tot die categorie.

Originele post


Graphics 8
Gameplay 8
Replay 9
Sound 8
Overall 9