[feature] Zon, strand en zombies!

Bas van Dun : 18/04/2013 13:29 : Bas van Dun, Blog, PC, PlayStation 3, Xbox 360

Zon, een lekker briesje door je haar, strand onder je voeten. Met een drankje aan het water. Een barbecue met het lekkerste vlees. Het klinkt als een verdomd mooi dagje uit voor in de zomervakantie. En dat dachten wij ook. Helaas waren we één vervelende factor vergeten: de geïnfecteerde mensen die als zombies een grote dreiging wisten te vormen.

Natuurlijk spreken we niet over een echt uitje, maar een groots opgezet evenement rondom Dead Island Riptide. Wij waren aanwezig en niet alleen om de game te spelen. Die mogelijkheid was er uiteraard. Zo zagen we een heuse LAN waarin vier spelers tegelijk samen moesten werken om te overleven op het nieuwe, ondergelopen eiland. Jawel, net als in het vorige deel speel je op een tropisch eiland. Grote verandering is dat het eiland volgelopen is met zeewater en je tijdens het overleven rekening moet houden met diepe stukken waar het vol kan liggen met dode mensen. En je weet het: dode mensen blijven in dit soort games niet lang dood.

Met flink wat toffe wapens konden we de zombies te lijf in de game. Zo zagen we een pulse granade die door een goede frequentie te vinden flink wat hoofden van lichamen kon laten knallen. Of wat te denken van drie vlijmscherpe messen op je hand? Het lijkt een eerbetoon aan Wolverine te zijn, tot het moment dat je via een upgrade deze messen kan voorzien van een statische lading. Niets is zo leuk als een zombie wiens nek open gesneden mag worden terwijl zijn lichaam geëlektrocuteerd wordt. Zo kan je vakantie naar een tropisch eiland ineens toch nog leuk worden wanneer de apocalypse zijn plaats heeft gevonden.

Maar goed, verder met het event. Na het spelen was het de beurt om met een leger-buggy over een woest terrein te rijden om daarna plaatst te nemen op een quad. Los zand, blubber en hoge snelheden bleken opnieuw een perfecte combinatie. De uitgever zette alles op alles om ons te overtuigen van de apocalypse. Terwijl je met een hoge snelheid over het zand vloog, zag je hoe zombies langzaam hun weg door het losse zand probeerden te banen. Verderop zat een vrouwelijke, jonge zombie een been op te eten terwijl een andere steeds tegen een boom liep. Vaker dan eens kwam dan ook de ingeving om de quad bij te sturen voor een frontale aanval. Wij gamers weten natuurlijk wel hoe we met zombies om moeten gaan! Zand en journalisten vlogen in het rond. Maar nee, we hebben geen zombies overreden.

Hadden we dat maar wel gedaan. Later op de avond, tijdens een grootse barbecue, werden we in onze safe zone aangevallen door flink wat hersendode zombies! Gelukkig wist iets ze tegen te houden en waren we redelijk veilig. Sommige journalisten hebben echter niet zo’n geluk gehad: slachtoffers moesten gemaakt worden. De nood van de velen gaat voor de nood van de weinigen, zoals een wijs man ons ooit wist te leren. Later zag ik zombies lopen met harten, benen en afgekloven handen. Die journalisten zien we niet meer terug…

De uitgever heeft alles op alles gezet om een toffe dag te organiseren en een mooie introductie te geven in dat wat Dead Island Riptide ons gaat brengen. Een geslaagde dag welke afgesloten werd met een vuurwerkshow. Of de game net zo tof gaat worden als deze ervaring? Dat lees je binnenkort op GameParty in onze uitgebreide review.

Originele post

Leave a response »

[blog] Champignon, bon? Gratuit!

Bas van Dun : 12/08/2012 13:35 : Blog

Ik ben een echt stadsmens. Ik ben geboren en getogen in Tilburg, een drukke stad waar altijd wel wat te doen is. Geef me een drukke weg in de buurt en ik slaap als een zonnetje. Een goed geplaatste politiesirene op zijn tijd en ik voel me helemaal thuis. Heerlijk, die drukte, chaos en ongeremdheid. Wanneer je dan ineens ja zegt om mee te gaan naar een rustige camping in het warme Frankrijk, schrik je wel even. Camperen, slapen in een tent onder de sterrenhemel. Steeds de walk of shame, wanneer je met je toiletrol over het terrein loopt naar het toilet. Iedereen weet wat je gaat doen. Douchen in douches die om de twintig seconden uitspringen en maar niet kunnen beslissen of ze nu steenkoud of bloedheet water moeten geven (er is geen middenweg). In de nacht helemaal kapot geprikt worden door verschillende vliegende beesten. Nee, camperen is niet mijn ding. Toch was er een reden die ervoor zorgde dat ik meteen ja als antwoord gaf. Het weekje camperen met Ireem zou op een terrein voltrekken, zo’n twintig kilometer van Parijs. En ja, dus ook vlakbij Disneyland!
more »

Leave a response »

[blog] Gamescom 2011

Bas van Dun : 21/08/2011 12:48 : Blog

Deze week was het weer zover. De Gamescom, de grootste gamebeurs van heel Europa en ook de enige beurs in dit werelddeel die er eigenlijk echt toe doet. Met een delegatie van drie man (ikzelf, Harmen Bootsma en Sven Verschoor) vertrokken we daarom afgelopen dinsdag met de trein richting het bruisende Keulen. Niet alleen om verslag te doen voor de website waar we voor schrijven, maar vooral om te genieten van deze prachtige industrie.

Nadat we dinsdag ons hotel betrekken moeten we meteen door om de persconferentie van Electronic Arts te gaan bekijken. Gelukkig zijn we vroeg en zitten we zowat vooraan in de zaal. Gelukkig maar, er waren behoorlijk wat mensen later dan ons en de kamer vulde zich snel. EA vertelde over Star Wars The Old Republic, SSX, Battlefield 3, Fifa, Need for Speed en meer. Een geslaagde opening van de Gamescom die eigenlijk een dag later pas echt ging beginnen.




De eerste dag van de Gamescom is niet voor de “normale bezoeker”. Alleen pers en retail mogen de beursvloer op en geeft ons dus de mogelijkheid om alles grondig te spelen en zien zonder er uren voor in de rij te hoeven staan. De beurs is enorm. Geloof me wanneer ik zeg dat de jaarbeurs er maar klein bij is. Vier immense hallen zijn wederom tot de nok gevuld met de nieuwste games, de vetste gadgets en de meest schreeuwerige stands. Dit jaar gingen bedrijven weer net wat verder dan voorgaande jaren om hun stand op te laten vallen. THQ zette een heus metrostation neer om de game Metro: Last Night aan te prijzen en EA had een echte MiG op de showvloer staan. Natuurlijk in het teken van Battlefield 3. Maar toch, net als alle jaren daarvoor wist de stand van Blizzard me het meest te interesseren. De sfeer, de games, de uitstraling van alles, het is exact wat ik tof vind.



Maar de Gamescom is meer dan games spelen. Achter gesloten deuren hebben we behoorlijk wat afspraken gehad met ontwikkelaars en uitgevers waarin ze ons goed lieten zien wat de toekomst van het bedrijf is. Zo zagen (en speelden) we games die voor het normale publiek niet te zien en te spelen zijn. Daarnaast is dit de perfecte kans om de ontwikkelaar eens flink aan de tand te voelen met het houden van interviews. Zo ging ik bijvoorbeeld rond de tafel met een ontwikkelaar van Rocksteady. Hij is momenteel druk bezig met Batman: Arkham City. Subtiele vragen over een mogelijk vervolg resulteerden in veel gelach en geen commentaar.



Naast de speelbare games, de bezoekjes bij ontwikkelaar en de zweterige sfeer die er hangt op de dagen dat de vele andere bezoekers (100.000 op een dag!) ook aanwezig zijn, weten sommige bedrijven de fans meer te bieden dan wachtrijen en games. Zo gaf Blizzard dit jaar een heus miniconcert op de beursvloer weg waarin een klein orkest en koor bekende tracks uit World of Warcraft ten gehore bracht. Erg mooi. In de avonden waren er natuurlijk diverse feesten en een heus Gamescom festival waar onder andere de Guano Apes op stonden te treden. De Gamescom was episch. Keulen, tot volgend jaar!

http://www.youtube.com/watch?v=Tywy6AzwBwg

Leave a response »

E3 2011: De voorspellingen aftermath

Bas van Dun : 09/06/2011 15:56 : Blog

Een tijdje terug sprak ik over mijn voorspellingen rondom de Electronic Entertainment Expo, de gamebeurs die door ons liefkozend de E3 genoemd is. Ik keek uit naar wat de bedrijven volgens mij zouden gaan doen. Komt er een nieuwe Xbox? Is Grand Theft Auto V de klapper van Nintendo? Gaat Kinect de wereld overnemen? Voorspellingen vanuit mij zijn gedaan. Nu de E3 in volle gang is weten we welke van deze voorspellingen uit zijn gekomen.

Sony en Microsoft brengen geen nieuwe hardware
Ik had gelijk. Microsoft heeft geen nieuwe Xbox laten zien en ook de PlayStation 4 is nog ver van ons af. Sony toonde wel de PlayStation Vita, de opvolger van de PSP. De Vita kan PS3-achtige graphics aan en wist flink te interesseren. In mijn voorspelling schreef ik al dat de Vita (toen nog de NGP) niet telde als nieuwe hardware omdat Sony deze eerder al heeft laten zien. Een voorspelling die is uitgekomen.




Sony blijft stil rondom fiasco PSN
De hack die de wereld bezig hield. Een maand lang kon niemand online gamen op de PS3. Ik had het idee dat Sony er niets over los ging laten, het zou een domper zijn tijdens de persconferentie. Maar het bedrijf verbaasde me. Niet alleen boden ze wederom hun excuses aan, ze begonnen de persconferentie er zowat mee. Respect.

Microsoft toont 343 Industrie-Halo
Jawel, Microsoft toonde niet één maar twee volledige Halo games die afkomstig zijn van 343 Industries. Halo Combat Evolved Anniversary is een remake van het originele spel waar het allemaal mee begon op de eerste Xbox. Daarnaast toonde ze de eerste teaser trailer rondom Halo 4. Een compleet nieuwe trilogy, dus Halo 5 en 6 zijn inmiddels ook bevestigd.


http://www.youtube.com/watch?v=TC2yMKMENdg

Sony brengt wtf-personage op het podium
Gedeeltelijk waar. Tijdens de persconferentie stapte niemand minder dan Kobe Bryant ineens het podium op. De basketballer was speciaal ingevlogen om NBA2K12 te promoten. De zaal ging los, Kobe Bryant! Mij interesseerde het weinig, maar de voorspelling is waar.

Nintendo brengt Mario-launchgame
Gedeeltelijk waar. Nintendo toonde diverse Mario games waaronder een nieuwe Mario Kart, een platformgame en Super Mario Mii. Tijdens de aankondiging van de Wii U lieten ze wel even beelden zien van een Mario game op de Wii U. Er is dus een Mario game in ontwikkeling voor het apparaat lijkt me.

Zelda schuift door naar nieuwe console
Gelukkig had ik het hier bij het verkeerde eind. Zelda Skyward Sword komt gewoon uit op de Wii. Wel wist Nintendo te vertellen dat dit jaar op elke console van ze (DS, 3DS, Wii) een Zelda game verschijnt, inclusief een nieuwe Four Swords die gratis te downloaden is voor iedereen met een DS.




Apple stapt gamemarkt in
Even dacht ik dat ik mijn gelijk ging krijgen. Apple kondigde ineens een persconferentie aan, precies op dezelfde dag als de persconferenties van Microsoft en Sony. Maar helaas, Apple sprak vooral over iOS 5 en toekomstige iPad/iPhone functies. De gamesmarkt blijft nog even buiten bereik voor het bedrijf.

Rockstar toont geen GTA V
Geen GTA V dit jaar. Natuurlijk niet, het past ook helemaal niet in het plan van Rockstar. L.A. Noire is nog maar net uit en de promotie rondom Max Payne 3 begint op gang te komen. Er is geen plek voor een GTA V. Misschien volgend jaar pas.

Acht voorspellingen waarvan er vijf (gedeeltelijk) waar bleken te zijn. Het was een mooie E3, de beurs die vandaag alweer zijn laatste dag in gaat. Roddels en geruchten zullen er altijd blijven. Het gaat wel een mooi gamejaar worden voor ons allemaal.

Leave a response »

E3 2011: De voorspellingen

Bas van Dun : 09/05/2011 14:58 : Blog

Bijna is het weer zover, de Electronic Entertainment Expo komt er weer aan! De E3, zoals we haar liefkozend noemen, is een beurs die meer is dan de zoveelste game-beurs. Het is een beurs die gamers aan hun beeldschermen geplakt weet te houden. Mensen blijven nachten wakker om persconferenties te kijken, iets dat met andere gamebeurzen niet het geval is. Omdat de beurs over iets minder dan een maandje start, leek het me interessant om eens te bekijken wat er volgens mij gaat gebeuren in Los Angeles. Waar komen de bedrijven mee? Een voorspelling. Niet gebaseerd op feiten dus, maar gewoon enkele verwachtingen.

Sony en Microsoft brengen geen nieuwe hardware
Het internet staat vol met geruchten. Microsoft gaat de opvolger van de Xbox360 laten zien en Sony de PlayStation 4. In mijn ogen lijkt me dit zeer onwaarschijnlijk. Beide consoles hebben net een nieuwe manier van besturen gehad (Kinect/Move) waar de bedrijven eerst flink geld uit willen slaan. Nu kan het zo zijn dat de bedrijven op deze manier de console langzaamaan meer voor de mainstream markt neer gaat zetten waardoor hardcore-gamers over kunnen (moeten) stappen op the next big thing, maar volgens mij is dit nog te kort op de release van de besturingssystemen. Sony laat natuurlijk wel de NGP zien, de opvolger van de PSP. Maar aangezien die al getoond is, noem ik dit geen nieuwe hardware.



Sony blijft stil rondom fiasco PSN
Het PlayStation Netwerk is gehacked en al een behoorlijke tijd online. Eerder deze maand zou de service weer online moeten komen maar deze deadline heeft het bedrijf niet gehaald. Sterker nog, we moeten niet meer verwachten in mei nog met onze PlayStation 3 en Sony Online Entertainment accounts online te kunnen. Aangezien de persconferentie van Sony in het begin van juni plaats zal vinden, lijkt het de perfecte plek om je gebruikers aan te spreken. Toch denk ik dat Sony dit niet gaat doen. Ze houden hun lippen stijf op elkaar.

Microsoft toont 343 Industrie-Halo
Bungie stopt met Halo, maar Microsoft niet. 343 Industries, de studio die is opgericht om zich puur te focussen op Halo, heeft ons al eerdere een DLC-pakket gegeven voor Halo Reach, maar toch verwacht ik dat de studio nu echt bezig is met een volwaardige Halo game. In die game zullen we echter de Master Chief niet tegenkomen als speelbaar karakter. Misschien is er zelfs een mode waarin je de game met Kinect kunt besturen.

Sony brengt wtf-personage op het podium
Vorig jaar tijdens de perspresentatie van Sony, kwam ineens de grote, dikke, logge Gabe Newell het podium op. De man die er om bekend stond een redelijke haat richting de PlayStation 3 te hebben. In de media schilderde hij de console af als slecht stuk hardware dat veel te gesloten was en waar hij liever niet voor ontwikkelde. Maar toch stond hij daar even te verkondigen dat Portal 2 eraan zat te komen en dat de game op de PS3 de meest uitgebreide versie zou zijn. Dit jaar brengt Sony weer zo’n persoon het podium op waarvan je het niet verwacht. Misschien dat Cliff Blezinski (CliffyB) een exclusieve Sony game aan komt kondigen? Wtf indeed.

Nintendo brengt Mario-launchgame
Wat was het grootste probleem met de launch van de Wii en de 3DS? De enorme afwezigheid van echte Nintendo titels. De Wii had natuurlijk Zelda, maar dat was een opgevoerde Cubegame. Het is daarom dat ik denk dat Nintendo bezig is met een volwaardig Mario avontuur om te spelen op de nieuwe console die ze gaan tonen. Mario gaat een launchgame worden en moet meteen dé reden zijn om het apparaat te kopen. Dit omdat de prijs van het apparaat voor Nintendo-standaarden behoorlijk hoog ligt. De nieuwe Mario game is geen vervolg op Galaxy maar toont een hele nieuwe aanpak in het 3D genre.




Zelda schuift door naar nieuwe console
Ga eens terug in de tijd. Nintendo bracht Zelda: Twilight Princess uit op de Gamecube en iedereen was blij. Totdat ze besloten de game ook op de Wii uit te brengen met, uiteraard, een zwieberzwab besturing. De game was in feite helemaal af maar fans moesten een jaar wachten om aan de slag te gaan met het nieuwe avontuur omdat de Wii er nog niet was. Ik denk dat Nintendo hetzelfde doet met de nieuwe Zelda: Skyward Sword. Ook al is de game volledig voor de zwieberzwab besturing gemaakt (de lelijke Wiimote in beeld spreekt boekdelen), ik heb het idee dat ze wederom wachten met het uitbrengen van deze game zodat het ook een launchgame kan zijn voor de volgende Nintendo. Ik denk het, maar hoop het niet.

Apple stapt gamemarkt in
Apple is natuurlijk al behoorlijk bezig met gaming. De iPhone, iPod en iPad zijn overladen met games die je voor enkele centen aan kunt schaffen vanuit de iTunes store. Toch knaagt bij mij het gevoel dat Apple meer wil gaan betekenen voor deze markt. Of ze met een eigen console gaan komen weet ik niet, al klinkt het erg waarschijnlijk. Een console waarbij je geen games koopt in de winkel, maar gewoon via iTunes. Downloaden naar de harde schijf of misschien spelen via de cloud-technieken. Ja, zo´n iConsole met veel social media opties en een verbinding met je iPhone/iPad zie ik wel zitten.




Rockstar toont geen GTA V
Dit is een lastige. Aan de ene kant geloof ik er heilig in dat GTA V gewoon bij de Microsoft presentatie langskomt, aan de andere kant heb ik een gevoel dat dit tegenspreekt. Dit omdat Rockstar nooit te ver op de zaken vooruitloopt. Eind dit jaar komt Max Payne 3 en daarom denk ik dat die game volledig in de spotlight gezet gaat worden door het bedrijf. De eerste ingame beelden krijgen we te zien en hij is zelfs speelbaar aanwezig. GTA V laten ze in 2012 zien en krijgt een releasedatum van november 2012.

Leave a response »

[blog] 30 Days of Gaming: Your favorite game of all time

Bas van Dun : 05/05/2011 12:46 : Blog

We zijn er. De tekst die je momenteel voor je neus hebt is de laatste blog in de 30 Days of Gaming challenge. Dertig dagen lang heb ik jullie elke dag voorzien van een stukje tekst waarin ik uitleg waarom een bepaalde game op dat gebied bij mij het beste in de smaak is gevallen. Vandaag als klapper krijgen we misschien wel één van de moeilijkste vragen uit heel deze challenge. Wat is nu mijn favoriete game aller tijden?

Ik heb in mijn leven enorm veel games gespeeld. Of dat nu voor de lol is, of omdat ik er een artikel over moest schrijven, veel digitale spellen zijn aan me voorbij gekomen. Je kon eerder al lezen dat ik mijn eerste spel al speelde op mijn derde. Iets dat je laat waten dat ik inmiddels als 21 jaar aan het gamen ben. Een spel aanwijzen en de stempel “meest favoriete game ooit” geven is dus lastig. Maar eigenlijk ook weer helemaal niet…

Halo, een game die ik speel sinds de release van de originele XBOX. De avonturen van de Master Chief en Cortana wisten me te grijpen om nooit meer los te laten. De verhaalstanden van de Halo games zijn vaak opnieuw doorlopen en steeds wist ik het weer leuk te vinden. Ook is het de enige shooter die ik online speel. Honderden uren heb ik in Halo 3 online zitten jagen op meer kills, meer overwinningen en een manier om spelers zoals Bart flink te vernederen. En nog steeds genieten we vaak van Halo 3. Een game die je kunt blijven spelen. Toch krijgt hij niet mijn stempel.

Een game als Metal Gear Solid heb je vaak voorbij zien komen de afgelopen maand. Op veel punten wist deze serie me te overtuigen om als beste in een bepaalde categorie naar buiten te komen. Zo prees ik in de blogs de artstyle, de filmpjes, de muziek, het verhaal en Solid Snake was ook mijn favoriete game karakter. De verhalen en avonturen die ontwikkelaar Hideo Kojima me met het personage liet beleven zijn ongelooflijk. Ik viel voor de serie terwijl ik normaal helemaal geen stealth liefhebber ben. Het verhaal, de Hollywood muziek, het nadert perfectie. Toch krijgt hij niet mijn stempel.

De game die de stempel wel krijgt kan er eigenlijk ook maar één zijn; World of Warcraft. Daar, nu weet je het. World of Warcraft is in mijn ogen de beste game die ik ooit gespeeld heb en daarom dus mijn meest favoriete titel ooit. Het spel speel ik ondertussen al zo’n zes jaar en nog steeds weet het spel me dagelijks te vermaken. Natuurlijk zijn er inmiddels drie uitbreidingen verschenen welke ook helemaal doorgespit zijn en de vele gratis updates die we via het internet kregen bevielen opperbest. Duizenden uren heb ik in mijn vier karakters gestoken, de meeste uren uiteraard in mijn level 85 Night Elf Hunter: Chatzu. Hij was het eerste karakter waar ik level 60 mee wist te bereiken. Daarna 70, een uitbreiding later was het 80. Nu 85 en het avontuur moet eigenlijk nog beginnen. Wat een spel!

4 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Game u thought u wouldn’t like, but loved

Bas van Dun : 03/05/2011 22:50 : Blog

Half-Life was een game die enorm veel betekende voor de gehele game industrie. De manier van verhaalvertellingen in combinatie met de gameplay was ongekend. Half-Life 2 was wederom een mijlpaal in de gamegeschiedenis. Wat de games, naast de titel, het genre en ontwikkelaar met elkaar gemeen hadden? Ik vond ze beide behoorlijk saai!

Ontwikkelaar Valve wist me eigenlijk nooit te boeien. Half-Life heb ik nog tot een einde weten te brengen maar het vervolg heb ik na een uurtje of twee afgezet om nooit meer op te starten. Ik speelde CounterStrike natuurlijk ook, iedereen speelde dat. Een hele middag heb ik het vol weten te houden, daarna heb ik ook dat spel niet meer aangeraakt. Het wist me niet te pakken. Natuurlijk was deze game niet van Valve zelf afkomstig maar het had Half-Life als basisgame nodig. Later heeft Valve zelf CounterStrike games uitgebracht. Wederom niet gespeeld.

Ken je Left 4 Dead? Een spel waarin je met een kleine groep spelers op zombies jaagt, schiet en vooral weg moet rennen voor heksen. Een game die ik ten tijde van release maar graag liet liggen. Left 4 Dead 2 kwam een jaartje later en ook die wilde ik niet spelen. Valve als ontwikkelaar, niet aan mij besteed. Recentelijk heb ik Left 4 Dead voor het eerst geprobeerd. Ik hou van zombies, ik hou van shooters, maar ik heb een hekel aan Left 4 Dead. Het spel is niets voor mij. De vloek van Valve?




Het is de reden dat ik Portal nooit speelde op de PC. Een first person puzzel game? Van Valve? Ga toch eens snel weg. Ik snap dat de bovengenoemde games bij veel mensen zeer in de smaak zijn gevallen, maar mij deden ze stuk voor stuk niets. Ik zag Portal een paar keer op een PC gespeeld worden maar het trok me niet. Hij zat in The Orange Box, een verzamelingsdisc met Valve games, welke ik natuurlijk niet kocht. Tot hij voor enkele euro in een opgevoerde versie op het Xbox Live Arcade netwerk verscheen. Portal: Still Alive. Het volledige spel inclusief veertien nieuwe kamers en zes moeilijkere versies van kamers uit de game zelf. Kamers waar je jezelf helemaal uit moet puzzelen. Maandenlang stond de game op mijn Xbox360. Ik had er weinig zin in en kwam niet echt ver met de game. Twee weken geleden heb ik de game eindelijk eens een echte kans gegeven. Het kwam los, de logica van de puzzels beviel me, de teksten van robot GLaDOS bleven hangen. Ik speelde de game in één ruk uit; ik wilde meer! De twintig extra, moeilijkere kamers zijn inmiddels ook allemaal voltooid maar toch was mijn Portal-drang niet gestild.

http://www.youtube.com/watch?v=mC_u9ZwlIUc

Portal 2 is daarom ook meteen besteld en is in twee dagen volledig tot een einde gebracht. Portal 2, een game die vele malen beter is dan Still Alive. Scherp geschreven karakters met heerlijke (on)subtiele humor, puzzels waar je hoofdpijn van krijgt en gameplay die beter werkt dan die uit het origineel. Puzzels moeilijker maken om extra achievements te unlocken, het is allemaal gelukt. Sterker nog, alle singleplayer achievements zijn inmiddels behaald. Het is nu om de co-op mode helemaal uit te spitten en daarna te wachten op de inmiddels aangekondigde DLC.

Valve, een ontwikkelaar waar ik nooit wat mee heb gehad. Games die anderen als toppers beschouwen, beschouw ik als de meest overgewaardeerde games aller tijden. Half-Life, Half-Life 2, CounterStrike, Left 4 Dead, Team Fortress. Nee, allemaal games die je mij niet zult zien spelen. Een gedachte die ik ook rondom Portal had. Een game die in de afgelopen twee weken flink van status is veranderd. Van een spel dat “wel geinig” was, tot één van mijn favoriete games. En ja, na het doorspitten van beide Portal games kan ik je maar één ding zeggen; I’m still alive! En nu wil ik taart.

6 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite game developer

Bas van Dun : 03/05/2011 10:14 : Blog

Bijna! We zijn bijna klaar met deze 30 Days of Gaming, momenteel lees je dag 28. Een verhaal rondom mijn favoriete gamedeveloper. Het was een grote twijfel. Is het nu Bungie, of toch Blizzard?

Wanneer ik kijk naar mijn favoriete gamedeveloper kijk ik naar het bedrijf zelf, niet de games die ze maken. Hoe het bedrijf met haar “klanten” omgaat, de berichten die naar buiten komen. Zo heeft Blizzard voor haar fans natuurlijk elk jaar de BlizzCon, een twee dagen lange geek-fest. Mensen, verkleed als orcs en elfjes, spreken daar met de ontwikkelaars, zien presentaties en aankondigingen, spelen nieuwe games en gaan helemaal los. Helemaal Blizzard, helemaal voor de fans. Elk jaar is bij de afsluiting ook een intens rockconcert. Waar het eerst Level 80 Elite Tauren Chieftain en Ozzy Osbourn waren, was het afgelopen jaar Tenacious D. Awesome! Daarnaast is het bedrijf het jaar lang bezig met de fans. Berichten, updates, kijkjes in de keuken. Een tijd terug kregen we nog een hele docu over het ontstaan van het bedrijf en wat het nu neer heeft gezet in de game-industrie.


http://www.youtube.com/watch?v=AHz2ky-jng8

Maar helaas, hoe goed ik Blizzard ook vind, qua gamedeveloper is er toch één bedrijf waar ze het in mijn ogen tegen af moeten leggen. Bungie. Je kent ze van de Halo franchise, Oni, Marathon en vele andere. De humor die dit bedrijf naar buiten brengt is geweldig. Een tour door de studio loopt vaak uit op een grappig filmpje, medewerkers halen de grootste grappen met elkaar uit en posten die dan op Bungie.net en wanneer je bedrijf een zevenstappenplan heeft om de wereld over te nemen, dan weet je dat je goed zit. Sterker nog, dat stappenplan, wat vele jaren geleden geschreven is, is bijna uitgekomen! Het is die humor die mij zo aanstaat in het bedrijf. Daarom krijgen ze mijn officiële Bas-stempel of approval!


4 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Most epic scene ever

Bas van Dun : 01/05/2011 22:40 : Blog

Het is nu aan mij om te schrijven over mijn meest epische game belevenis. Een lastige taak aangezien games de laatste jaren steeds epischer (proberen te) worden. Games worden groots in beeld gebracht, alles is geanimeerd, vergezichten tot ver over de horizon. Toch was er maar één moment dat daadwerkelijk het meest epische moment voor mij zou zijn. De laatste vijf minuten uit Halo 3.

Een logische keuze. De scene is gewoon episch. Sterker nog, in mijn ogen moet een link naar deze scene staan in de Dikke van Dale naast het woord episch. Heel de planeet waar je op rond loopt gaat kapot. Alles explodeert. Gebouwen storten in, vloeren zakken weg. Alles is in een grote vuurzee aan het veranderen. En jij? Jij moet hier recht doorheen om net op tijd je vliegtuig in te springen om te ontsnappen aan deze dood. Iedereen om je heen sterft, het is jij tegen de natuur. De muziek zwelt aan, ontploffingen om je heen. Vijanden vallen je in wanhoop aan. Cortana schreeuwt, de tijd is bijna om…


http://www.youtube.com/watch?v=Z7zLERgRe4E

Dat noem ik episch!

4 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Best voice acting

Bas van Dun : 30/04/2011 22:07 : Blog

Hij is al een keer voorbij gevlogen in deze 30 Days of Gaming. Gehuld in de schaduw was hij het spel dat iedereen moest gaan spelen. Ook vandaag kijken we weer richting diezelfde game. Ik kan het natuurlijk maar over één titel hebben; Batman Arkham Asylum.

Toen deze 30 Days of Gaming-gekte uitbrak op diverse blogs, had ik het volledige lijstje van een antwoord voorzien in een wordfile. Heel lang stond op deze vraag Metal Gear Solid als antwoord. Hoe David Hayter (ook de schrijver van de eerste twee X-men films en de Watchmen film) Solid Snake van een stem voorziet is sterk. Het is door het scherpe acteerwerk van de stemacteurs dat de Hollywoodvibe in de games nog groter weet te worden. Toch kwam ik er na enkele dagen achter dat het niet Metal Gear Solid moest zijn die (weer) de volledige aandacht kreeg, nee Batman Arkham Asylum is net een tikje beter.




Geen één karakter is slecht ingesproken in de Batgame. Alle stemmen lijken bij het karakter te horen. Niet vreemd, als je weet dat stemmen van Batman (Kevin Conroy), The Joker (Luke Skyw…Mark Hamil) en Harley Quinn (Arleen Sorkin) door dezelfde mensen in zijn gesproken als vroeger. Jawel, in die duistere tekenfilmserie (één van de beste geanimeerde series ooit in mijn ogen) hadden deze karakters dezelfde stemmen! Echt waar. Geloof je me niet? Klik dan!

http://www.youtube.com/watch?v=uPnTSvX86Dw&feature=player_embedded

Toch heb ik deze game gekozen door één stem. Je weet waar ik het over heb. De manier waarop Mark Hamil de Joker voorziet van een stem is gewoonweg briljant te noemen. Door de hele game weet hij je op te jagen, je angst in te boezemen. Ook zijn medewerkers worden gek van hem, zo goed hij onder je huid weet te kruipen. Met sarcastische, donkere opmerkingen blijft hij je uitdagen. En je gelooft in hem, je weet door het stemgeluid alleen al dat het een sadistische clown is. Het is ergens ook jammer dat Arkham City, het vervolg op Arkham Asylum, de laatste keer zal zijn dat Hamil The Joker van een stem voorziet. Oke, nog ééntje dan; -klik-.

3 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: A game you plan on playing

Bas van Dun : 30/04/2011 08:25 : Blog

Hij is bij diverse mensen al langsgekomen in hun 30 Days of Gaming, maar zelf heb ik er nog met geen woord over gesproken. Ik heb het over Heavy Rain, een game die exclusief op de PS3 is uitgebracht.

Nooit speelde ik de game. Geen tijd, geen zin. Ook omdat ik eigenlijk niet game op mijn PS3. Het is raar, maar zo is het. Toch wist de game me vanaf zijn aankondiging te triggeren. Ik zag hem bij Gamekings Live op een bioscoopscherm en daar trok de game me enorm. Het was een scene waarin het mannelijke karakter een vinger af moet snijden om dichter bij zijn verdwenen kind te komen. Gruwelijk, maar zo enorm spannend!

Zoals ik zei, de game is dus nog niet gespeeld door me. Eeuwige zonde, ik weet het. Het is daarom ook goed dat ik hem recent van Harmen heb mogen lenen. Het plan is om hem te spelen in de meivakantie. Gewoon op één dag de game van voor tot achter te doorlopen. Of dat plan ook echt zo ten uitvoer gaat komen weet ik niet. Ik weet wel dat ik er aan ga beginnen. Heavy Rain, dat trekt me wel…

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite classic game

Bas van Dun : 28/04/2011 22:01 : Blog

We naderen het einde van de 30 Days of Gaming. Een uitdaging was het zeker, ook vandaag weet de vraag me weer een pijnlijk hoofd te geven. Mijn favoriete klassieke game? Daar is toch gewoonweg geen antwoord op te bedenken?

Zoals je in eerdere blogs al kon lezen, ben ik op mijn derde begonnen met gamen. Het was een Atari 2600 met Space Invaders. Sindsdien heb ik veel consoles aan me voorbij zien gaan en elke console nam nog meer games met zich mee. Ik zag de opkomst van de 8-bit spelcomputers welke daarna 16-bit wisten te worden. Ik zag de eerste 3D games, de vooruitgang die sinds die tijd geboekt is. Blokkerige polygonen lijken tegenwoordig levensecht. Ik heb honderden verschillende games gespeeld. En wat is dan je favoriete game uit de oudheid? Er zijn er zoveel met een goede herinnering.




Ik heb jaren met Sonic gespeeld. De blauwe egel van Sega nam het op tegen die loodgieter van Nintendo. Sonic was sneller, mooier en behoorlijk intens. Ik heb me ook lang vermaakt met Star Wars Rebel Assault II. Een game die compleet gefilmd was, waardoor je dus over de echte set uit de Star Wars films rondliep. Met een rebel betrad je de Death Star, nam je het op tegen Stormtroopers en vloog je met een X-Wing door de ruimte. Vermakelijk.

Of wat te denken van Warcraft III? Misschien wel de strategietitel die ik het meeste heb gespeeld in mijn hele leven. Of was het toch Red Alert 2? Beide games waar ik met warme gevoelens aan terug denk. Net als Carmageddon, Sim City, Theme Hospital en Need for Speed Hot Pursuit III. Het zijn er gewoon te veel!




De keus is toch gevallen. En hoe kan het ook anders. Het spel dat ik nog steeds graag speel. Een spel dat ik al misschien wel dertig keer tot een einde heb gebracht. Super Mario Bros. 3! Nintendo bracht de platformheld terug met zijn perfecte game. Uitdagend, afwisseling en leuk tot het einde. Iedereen heeft deze game gespeeld, iedereen kent het overbekende menu, de liedjes, de levels. Een klassieker! Nee, sterker nog; mijn favoriete klassieker!

3 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Game you think had the best graphics or art

Bas van Dun : 27/04/2011 22:05 : Blog

Het spijt me. Nee echt, het spijt me echt. Wederom moet ik het hier weer hebben over Metal Gear Solid. Al gaat het dit keer niet over de games, maar over de artwork achter deze serie. De speciale artstyle van de game viel al snel in de smaak. De tekeningen van Yoji Shinkawa heb ik dan ook in een groot, gelimiteerd artbook staan. Uiteraard met een handtekening van Shinkawa en Hideo Kojima erbij.

De gevlekte stijl van tekeningen, totaal anders dan wat we in de games zien. Vlekken vormen de basis, de basis vormt het karakter. Het is totaal anders dan dat wat we in andere games zien. En omdat het om tekeningen draait, is het misschien beter als ik jullie gewoon wat laat zien in plaats van het er over te hebben. Een korte blog, gevuld met foto’s!



7 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: A game sequel which disappointed you

Bas van Dun : 26/04/2011 22:01 : Blog

Een vervolg moet beter, groter en gewoon een stuk vetter zijn dan het voorgaande deel. Ik heb lang over dit vraagstuk mijn hersens lopen pijnigen. Ik kwam maar tot één antwoord, al moet ik daar wel een beetje voor valsspelen…

In 2009 gaf ik Ghostbusters the Videogame een dikke acht min, dit omdat de game niet perfect was, maar wel de sfeer van de films enorm goed vast wist te pakken. Ik voelde me tijdens het spelen een echte Ghostbuster terwijl ik met de vier bestaande een flink aantal spoken aan het vangen was. Natuurlijk liet de game op verschillende gebieden wat steekjes vallen, maar de overal ervaring was heerlijk. Ik genoot van voor tot einde. Natuurlijk komt dit ook omdat ik al sinds ik de twee films als jong Basje zag, enorm veel liefde voor de franchise heb. De karakters, de verhalen, de muziek, het wist me aan te spreken. De twee tekenfilmseries die op tv volgden zijn ook alle twee helemaal bekeken (jawel, zelfs die met die grote aap als Ghostbuster!) en lang snakte ik naar maar. Eindelijk kwam daar deze game die zo succesvol is geworden dat de mensen achter de franchise inmiddels met een derde film bezig zijn.




De game wist een einde te geven waar makkelijk een vervolg op kon komen. Sterker nog, de hele franchise is een franchise waar steeds op uitgebouwd kan worden. Spoken ontsnappen, spoken moeten gevangen worden. Er kwam een vervolg. Een onofficieel, indirect vervolg van dezelfde uitgever. Recentelijk kwam Ghostbusters: Sanctum of Slime uit. Een Live Arcade / PSN titel die voor een paar euro op je harde schijf gedownload kan worden. Waar de eerste game een third person shooter was, is dit een shooter waarin het beeld ver boven je karakter hangt. De vier karakters, want de game is volledig in co-op met vieren te spelen. Je speelt niet met the Ghostbusters maar met het B-team, het team in training. Ik had er zin in om weer met de franchise aan de slag te gaan. Toen was daar het moment dat GameParty een downloadcode kreeg om de game te laten reviewen. Eindbaas Jeroen wist het meteen; who you gonna call? Bas van Dun!

Een comicbook dat het verhaal laat zien, geen geanimeerde filmpjes dus. Ook geen spraak tijdens deze stilstaande plaatjes maar tekstballonnen. Het is een stijlkeuze die me niet echt beviel. Ik wil Ghostbusters actie, geen stilstaande filmpjes die bijna tien minuten duren! Toen de gameplay daadwerkelijk begon snakte ik terug naar die stilstaande beelden. Ik zag het liever dan dit spel. Wat is hier aan de hand? Op papier klinkt Sanctum of Slime veelbelovend. Een spel voor vier spelers waarin je als nieuwe Ghostbusters op pad mag om New York te redden van het kwaad. Snelle protonpack actie, vele spoken, een nieuw verhaal en enkele bekende gezichten. En dat voor zo’n tien euro! Helaas pakt de game net wat anders uit. Sanctum of Slime is een top-down dual stick shooter. Met het linkse pookje op je controller bestuur je de Ghostbuster, het rechter pookje gebruik je om de richting aan te geven waarin je schiet. En schieten zul je. Vele spoken zijn teruggekeerd om de New Yorkers wederom de stuipen op het lijf te jagen. Daarnaast is Janosz Poha (bekend uit de tweede film) terug om met een sterkere vijand dan voorheen zijn doel te bereiken; trouwen met Dana Barett.




Het klinkt nog steeds als een leuke insteek. En dat is het ook. Het is dan ook jammer om te zien dat de uitwerking van de game tekort schiet. Loop een kamer binnen, de deur gaat achter je op slot. Schiet alle spoken terug naar het hiernamaals en de deur gaat weer open, alsook de deur naar de volgende kamer. Daar gaat de deur weer op slot en… je snapt het idee. Daarnaast heb je tijdens het spelen het gevoel dat je vaak terug moet naar voorgaande levels. Je loopt vaak in dezelfde gebieden rond. Deze luie mentaliteit achter de game zorgde ervoor dat zelfs ik, als groot Ghostbusters fan, het spel niet langer dan drie kwartier achter elkaar kon spelen. Ik ging me vervelen. En als ik me ga vervelen tijdens een Ghostbusters game, dan klopt er echt iets niet.

Het beste onderdeel uit de game was dan ook het hoofdmenu. Een sfeervol plaatje waar die overheerlijke muziek van Ray Park Jr. op de achtergrond klinkt. Hoe vaak je dat nummer ook hoort, het blijft goed in de oren klinken. De game heb ik na een leveltje of vier niet meer opgestart en ook beoordeeld met een onvoldoende. Ghostbusters The Videogame wist me van voor tot achter te boeien, liet me genieten van elke gang die ik zag en was een feest der herkenning. Ghostbusters: Sanctum of Slime was een slecht aftreksel dat de naam Ghostbusters niet waardig is. Je speelt met het B-team, ik wil met The Ghostbusters spelen in een Ghostbusters spel! Kruis die stralen maar, meer is de game niet waard. Zonde…

7 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Game with the best story

Bas van Dun : 25/04/2011 22:30 : Blog

Het begint een beetje saai te worden om steeds dezelfde games voorbij te zien komen hier. Toch moet ik vandaag wederom terugvallen op de Metal Gear Solid-reeks. Een verhaal wat zo enorm veel details bevat, een tijdsspanne van vele jaren beslaat en toch steeds uitgebouwd kan worden. Een verhaal dat per game een los verhaal vertelt, een los verhaal dat exact past in het grote, overkoepelende verhaal. Het verhaal van Big Boss, Snake en vele anderen…

Metal Gear Solid is misschien wel de eerste game in de Solid Saga, maar het is qua tijdlijn echt niet het begin. Metal Gear Solid 3: Snake Eater speelde zo’n veertig jaar eerder af. Metal Gear Solid 4 speelde weer jaren later af. Sprongen in de tijd om het verhaal interessant en dynamisch te houden. Het is knap hoe ontwikkelaar Hideo Kojima het verhaal op poten weet te houden. Ik geloof best dat de Japanner vaker dan eens met de handen in het haar zit. Een klein voorvalletje dat in 1960 is gebeurt heeft effect op iets dat veertig jaar later gebeurt. Een verhaal vol met actie, diepgang, dialogen en plottwisten waar je u tegen zegt. Niemand vergeet meer het Raiden gebeuren uit Metal Gear Solid 2. Wat een plottwist! Na een uurtje of anderhalf te hebben gespeeld “sterft Snake” en speel je de game verder met een ander karakter. Niemand die het wist vantevoren!

Om het verhaal hier nu neer te zetten zou stom zijn. Dan zit je over een uur nog te lezen en snap je er misschien nog niets van. Nee, ik kan beter een link neer zetten naar de desbetreffende Wikipediapagina, zodat je, mocht je interesse hebben, je kunt verdiepen in het wel en wee van een soldaat, anders dan alle anderen. Geniaal verhaal. Een verhaal dat in mijn ogen best nog meer uitgebouwd mag worden. Dus, kom op Kojima, kondig Metal Gear Solid 5 gewoon aan!

3 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite genre

Bas van Dun : 25/04/2011 08:21 : Blog

Dit is een lastige. Mijn favoriete genre. Vooral omdat ik geen favoriete genre ben. Ik speel zowat alles. Met een goede shooter weet ik me flink te vermaken, een MMO ga ik ook niet uit de weg. Momenteel speel ik Portal, een puzzelgame terwijl daarnaast Outland me bezig weet te houden in het platformgenre. Action/adventure weet me ook te bekoren met games als Zelda en Assassin’s Creed, maar een favoriet?

Misschien kan ik wel zeggen welk genre mijn minst favoriet is. Dat is zowat alles dat uit Japan komt. Voor mij geen RPG’s (en al helemaal geen Japanse) en weirde meuk. Japanse games die ik wel speel zijn natuurlijk de Tekkens, Resident Evils, Nintdoïaanse en Sony games. Devil May Cry is ook favoriet. Maar geen JRPG’s, nee echt niet. Behalve Pokémon.

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Picture of a game setting you wish you lived in

Bas van Dun : 24/04/2011 12:39 : Blog

Wat is dat waar gij over wilt lezen? Een wereld waarin mijn ziel zijn vreugde vind? Een wereld waarin ik best zelf zou willen leven, maar helaas alleen digitaal te bezoeken is? Een makkelijk antwoord op een makkelijke vraag. Ik zou graag in Azeroth willen wonen, je weet wel, de Wereld van Warcraft.

En waarom niet? Al meer dan twee duizend uren heb ik me vermaakt in Blizzard’s meesterwerkje. De ijzige vlaktes uit Northrend tot het bos van Elwyn. De vurige vlaktes verspreid door het land tot de pitoreske jungle in Stranglethorn. Elke gebied is anders dan het vorige, elk pad een eigen avontuur. Bazen om te overwinnen, levels om te stijgen. Een Nightelf die vecht voor zijn overleving, een wereld gevuld met Lord of the Rings invloeden. Kijk het volgende filmpje maar eens;


http://www.youtube.com/watch?v=ApkGqR_R6_w

Maar, omdat mij specifiek de vraag is gegeven om een screenshot te posten, ben ik er met Chatzu op uit gegaan om mooie delen van de wereld in kaart te brengen. Veel bergen beklom hij, veel draken zijn vermoord. Alles in naam van deze blog. Chatzu, bedankt.


8 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite protagonist

Bas van Dun : 22/04/2011 22:53 : Blog

Waar we gisten keken naar mijn favoriete slechterik, kijken we vandaag naar de favoriete goeierik. Dat is geen woord, maar toch kijken we naar hem. Een blog die ik redelijk kort kan houden. Er is maar één goeierik die mij altijd aan weet te sporen, me altijd doet glimlachen en me altijd weer zijn games laat spelen. Ik heb het over Duke Nukem.

Het is ongelooflijk. Stel je voor, binnen nu en twee maanden heb je Duke Nukem Forever gespeeld! De game die in ontwikkeling is sinds 1997 gaat er dan echt aankomen. Toch speel ik nog redelijk vaak Duke Nukem 3D. Op mijn Xbox360, waar ik hem als arcade game heb, of gewoon op mijn iPad. Een sterk verouderde game die nog steeds leuk is door het hoofdkarakter. De brede Amerikaan is niet de wereld aan het redden omdat hij de wereld wil redden. Nee, hij is de wereld aan het redden zodat hij terug kan gaan naar de stripclub om te genieten van geile, naakte dames. Af en toe een lapdance of een gloryhole maakt zijn dag compleet. Maar dat is niet de reden dat ik gek ben op de Duke. Nee, het zijn zijn one-liners die me altijd bij zijn gebleven. One-liners die zo geniaal zijn, dat ze jaren na release nog steeds gebruikt worden door mensen.




Of het nu de befaamde Come get some! is, een duidelijke referentie naar de Evil Dead films, of Hail to the king, baby!, ook uit dezelfde films. Of wanneer hij de game Doom even te kak zet, Hmm, that’s one “Doomed” Space Marine. Toch zijn de beste quotes dingen zoals; I’ll rip your head off and shit down your neck, What are you waitin’ for? Christmas?, Your face, your ass.. what’s the difference? en natuurlijk It’s time to kick ass and chew bubble gum… and I’m all outta gum! God wat heb ik veel zin in Duke Nukem Forever. Welkom terug Duke!

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite antagonist

Bas van Dun : 21/04/2011 22:01 : Blog

Mijn favoriete antagonist. Mijn favoriete tegenstander. Geen één tegenstander is een favoriet, toch? Als hij/zij een favoriet persoon is, dan ben je er waarschijnlijk bevriend mee en is het geen tegenstander van je. Of denk ik nu te ver door, is dit niet wat ik hier nu neer moet zetten. Nee? Dan gaan we het gewoon hebben over mijn favoriete tegenstander.

Ik dacht, laat ik het hier eens over The Joker gaan hebben. Je kent hem wel, die maffe clown uit The Dark Knight. In de comics was ik al groot fan van hem, in de eerste Batman film vond ik hem tof, in de animatieserie was het mijn favoriete karakter en Heath Ledger ’s Joker is fucked-up geniaal. De Joker uit Batman: Arkham Asylum is een perfecte tegenstander. Constant zit hij je op te jagen, anderen bang te maken en bedreigingen te uiten. De manier waarop Mark Hamill (je kent hem als Luke Skywalker) hem insprak is legendarisch. Tot het einde aan toe wist The Joker je bezig te houden. Maar nee, het is niet mijn favoriete antagonist geworden. Die eer krijgt iemand anders.

343 Guilty Spark. Wie, vraag je? 343 Guilty Spark, monitor van installatie 04. Je komt hem voor het eerst tegen in Halo: Combat Evolved waarin hij uitlegt hoe je de kwaadaardige Flood tegen kunt houden. Hij helpt je tijdens het spel om de verdediging van Halo aan te zetten, hij vergeet er alleen bij te vermelden dat elk leven in het universum hiermee beëindigt wordt. Hij probeert de Master Chief en Cortana tegen te houden wanneer ze Halo vernietigen. Wanneer dit toch lukt verandert alles aan hem. Het is nu een robot zonder doel. Zijn programmering faalt en sluit zich wederom aan bij de Master Chief. Pas twee Halo games later zien we zijn echte bedoelingen…




Wanneer Guilty Spark erachter komt dat er een nieuwe Halo in aanbouw was, een Halo om installatie 04 te vervangen, komt zijn originele programmering weer boven drijven. Sinds Halo 1 heeft hij naast je gestaan en je geholpen. Deuren die gesloten waren maakt hij open. Databases vol informatie heeft hij voor je gehackt. Tot het laatste moment, het laatste level uit Halo 3 waarin Guilty Spark zich opnieuw tegen je keert en zelfs je beste vriend, Sergeant Johnson, dodelijk verwond.

In Halo: Combat Evolved kwam 343 Guilty Spark over als een uitermate vrolijke, helpende hand. Terwijl jij tegen The Flood vocht, hing hij boven je hoofd. Hij zong zelfs vrolijk. Niemand wist dat hij de uiteindelijke eindbaas zou worden, het alles bevattende gevecht, het gevecht om alle levens in het universum. Het begon als een vriendelijke robot en eindigde in een robot zonder grenzen. Niets wat een Spartan Laser niet kon verhelpen trouwens…

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Game with the best cutscenes

Bas van Dun : 20/04/2011 22:39 : Blog

Spellen zijn tegenwoordig meer dan spellen. Het zijn games en games moeten meer in zich hebben dan een spel. Waar we vroeger genoegen namen met “Prinses is weg, haal haar terug”, moeten we tegenwoordig enorme verhalen aan ons voorbij zien trekken. Verhalen die door luidsprekers in de game aan ons verteld worden, die we lezen in files of natuurlijk gewoon door middel van een filmpje in beeld wordt gebracht. En over dat laatste gaan we het nu hebben.

We hebben al heel wat gave cutscenes aan ons voorbij zien komen. Memorabele momenten waardoor je maanden, jaren later nog steeds met een goed gevoel aan de game terugdenkt. Een epische oorlogsscene of juist die ene romantische snaar die de ontwikkelaar precies wist te raken. De dood van een personage of juist de geboorte van een held. In een cutscene kun je meer dan wat je tijdens gameplay kan. Het kiezen van de game met de beste cutscenes was niet moeilijk. Echter, voordat ik daar aanbeland wil ik andere games even in het zonnetje zetten. Games waarvan de filmpjes me zo enorm bij zijn gebleven dat ik nog steeds, wanneer ik aan de game terug denk, deze beelden in mijn hoofd krijg.

De game Halo Wars was een verrassing voor veel mensen. Voor het eerst wist een RTS goed te werken op een console en wist een Halo game hoge ogen te gooien terwijl deze niet afkomstig was van ontwikkelaar Bungie. Geweldig spel, ik kan het je aanraden. Als groot Halo fan genoot ik van de veldslagen waarin vele Warthogs en Spartans betrokken waren. Tussen de missies door kreeg je filmpjes te zien van ongekende kwaliteit. Serieus, de grafische stijl, de muziek en het enorme realisme deden het bloed door mijn aderen pompen. Maar toch is er één filmpje, excuses, één cutscene die ik steeds opnieuw kan kijken. Omdat het puur Halo is, de manier waarop de bekende muziek hier gebruikt wordt, maar ook omdat het er gewoon prachtig uitziet. Daarnaast is het geweldig om diverse Spartans zo aan het werk te zien. Omdat elk filmpje dat ik vind insluiten op verboden heeft staan, geef ik jullie voor deze keer gewoon een linkje. Wel klikken dan!

Hetzelfde effect heeft de “Card to Play Cinematic” uit StarCraft II: Wings of Liberty op me. Het is groots, het is episch, het is spannend. Blizzard weet hier precies de juiste toon te zetten voor wat er nog komen gaat. De Terran verliest en geeft alles om toch nog die overwinning dichterbij te zien komen. Op dit moment zit je al behoorlijk wat uurtjes in het spel dus leef je enorm met de personages mee. De manier waarop Blizzard dit in beeld brengt is zoals een Hollywood regisseur het ook zou doen. Drama, spanning, opzwepende muziek, alles lijkt te kloppen. Hulde.


http://www.youtube.com/watch?v=TUA5a1XS3DM

Er vliegen enorm veel goede cutscenes door mijn hoofd maar toch wil ik deze blog niet te lang maken. Ik kan onmogelijk elke game met een goed filmpje hier noemen. Het gaat over het totaalpakket. Toch, voordat we naar de uiteindelijke keuze gaan, wil ik het nog kort hebben over twee filmpjes die veel indruk wisten te maken. De eerste is afkomstig uit het oeroude spel Duke Nukem Time To Kill, een game die verscheen op de originele PlayStation. Een game waarin de Duke door de tijd moest reizen om zijn babes te beschermen van het kwaad. De game was aardig maar het introfilmpje was geweldig. Sterke actie, kneiterharde muziek en de Duke zoals je hem wilt zien.

http://www.youtube.com/watch?v=X5nJWdHBVhQ

Het andere filmpje waar ik het even met je over wil hebben is een filmpje afkomstig uit Gears of War 2. Een filmpje dat een emotie bij me los wist te maken. Jawel, een game waarin het vooral draait om vijanden zo gruwelijk mogelijk om te leggen met brede, gespierde, scheldende Amerikanen, wist mij te emotioneren. Waarom? Het feit dat Dom heel de game opzoek is naar zijn vrouw. Ze is door de vijand meegenomen en waarschijnlijk vermoord. Toch weet hij diep van binnen dat zijn vrouw nog leeft. Drie kwart van de game zoek je dan ook naar haar. Dom had gelijk, ze leeft nog. Maar dan…

http://www.youtube.com/watch?v=ZAuz7HeiOFE

Nog altijd doet dat filmpje me wat. Het was enorm onverwachts dat ik zoiets aan zou treffen in een game als Gears of War 2. Niet alleen de beelden wisten mij te raken, de manier waarop de karakters in zijn gesproken in combinatie met de muziek zet de haren in mijn nek recht overeind.

Je had hem misschien al aan voelen komen. Als je mijn 30 days of Gaming blogs een beetje hebt gevolgd de laatste weken heb je deze franchise al vaker voorbij zien komen. En het spijt me, maar wederom moet ik deze gameserie naar voren trekken om ze de titel van beste filmpjes te geven. Ik heb het natuurlijk weer over Metal Gear Solid. En waarom ook niet? De games staan bekend om die filmpjes. Dit omdat je behoorlijk wat uren aan beeld voor je krijgt. Het eindfilmpje van Metal Gear Solid 4 duurde, nadat je de game eindelijk uitgespeeld had, gewoon nog zo’n negentig minuten. Een speelfilm, geen “tussenfilmpje” meer. Omdat het niet mogelijk is om hier zomaar wat filmpjes neer te zetten uit het spel (alles draait om context!) geef ik je gewoon een trailer die je een goed idee van alles geeft. Als er ooit de nominatie “beste gametrailer” komt, staat deze in ieder geval hoog op het lijstje.


http://www.youtube.com/watch?v=P6V0JDyHoAU

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Post a screen from the game you’re playing

Bas van Dun : 20/04/2011 11:42 : Blog

Vandaag schrijf ik een blog met weinig woorden. Vandaag kijken we naar een screenshot van een game waar ik momenteel mee bezig ben. Simpel, geen lange nadenksessies en een “kill your darlings” syndroom. Nee, gewoon enkele screenshots uit de nieuwe Mortal Kombat. Vanochtend binnengekregen en dus heerlijk van aan het genieten. Mortal Kombat keert terug naar zijn roots met een fantastisch 2D fighting game waarin de actie en gore weer eens flink centraal staan. Finish him!









4 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Current gaming wallpaper

Bas van Dun : 18/04/2011 22:21 : Blog

Ik ben een gamer in hart en nieren. Mijn kamer hangt vol met posters met mannen als Solid Snake, Master Chief en Sam Fisher en een vrouw zoals Joanna Dark. In mijn filmcollectie vind je films als Resident Evil, Silent Hill, Halo Legends. Mijn ringtone is het themanummer uit Battlefield Heroes. En daarom is ook mijn wallpaper afkomstig uit een game. Echter, ik heb meerdere apparaten met ieder een eigen achtergrond, daarom hieronder een klein overzicht.

PC
Omdat ik een behoorlijk percentage van mijn dag achter mijn PC zit, is het noodzakelijk dat een wallpaper op de achtergrond aanspreekt. Daarnaast heb ik twee schermen, iets dat kan zorgen voor zeer grote achtergronden met extra detail. De laatste game gerelateerde wallpaper die op mijn achtergrond is verschenen (en pas sinds gisteren vervangen is door een gigantische promoposter-afbeelding van Transformers 3) is een mooie met daarop onze aller bekende Lara Croft.




iPad
Dagelijks loop ik rond met een iPad. Op school is het mijn laptopvervanger, thuis is het mijn handheld-pc. Overal waar ik kom gaat de trouwe iPad mee. En natuurlijk is ook deze volledig naar mijn smaak aangepast. Een welkomstscherm en een menuscherm, twee wallpapers, voor de afwisseling.






iPhone
Ook mijn iPhone mag zich aanpassen aan mijn smaak. Je hebt het apparaat toch altijd op zak en dus is het noodzakelijk dat je het ding je eigen maakt. Het is daarom niet moeilijk dat mijn grote vriend al weken op de achtergrond staat. Enige uitleg is uiteraard enorm overbodig.



Jij nog een leuke wallpaper?

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: A game you’ve played more than five times

Bas van Dun : 18/04/2011 00:31 : Blog

Is er iets opgevallen tijdens deze challenge? Al enkele games zijn langsgekomen, maar nog steeds hebben we het niet uitgebreid gehad over die franchise die mensen vaak aan mij linken. Omdat ik er een enorme fan van ben, mijn kamer volhangt met posters, mijn boekenkast vol staat met boeken en zelfs in mijn blu-ray collectie is de franchise terug te vinden. Ik heb het natuurlijk over Halo. Al sinds het eerste deel weet de serie van Bungie mij aan te spreken. Het verhaal, de gameplay, de muziek.

Dit is één van de makkelijkste blogs die ik tijdens deze 30 dagen mag schrijven. Een game welke ik meer dan vijf keer heb gespeeld. Uitgespeeld, dat is. Dan val ik terug op die favoriete franchise van me. De Halo games, stuk voor stuk een keer of twintig uitgespeeld. Jawel, dat lees je goed. Halo: Combat Evolved was lange tijd de enige game die ik speelde op de originele Xbox. Samen met een vriend heb ik honderden uren in de offline multiplayer gestoken, alsook in de campaign. Later, in de tijd van de Xbox360 heb ik de game nog enkele keren in mijn eentje doorlopen. Op alle moeilijkheidsgraden. Ook Halo 2 trof hetzelfde. Offline vaak de campaign doorgelopen en ten tijde van de 360 in mijn eentje nog enkele keren. Wederom op alle moeilijkheidsgraden.




Halo 3, de game die ik binnen één week na de release al twee maal doorlopen was. De eerste keer op de normale stand, om snel het verhaal te leren kennen. Om te weten of Master Chief nu echt dood gaat op het einde. Daarna op de hoogste stand; Legendary. En uiteraard kon Halo 3 eindelijk online tijdens de campaign. Iets dat ik dan ook vaak heb gedaan. Met drie andere vrienden heb ik het verhaal vaker dan eens doorlopen. Of gewoon nog eens een los level om een behoorlijk lastige achievement te halen. De Vidmaster Challenge: Annual, waarbij je het laatste level met vier personen moest doorlopen met de Iron skull aan. Iets dat niet meer is dat wanneer één iemand sterft, heel de groep automatisch terug gezet gaat worden naar de laatste checkpoint. Op de hoogste moeilijkheidsgraad dus. Daarnaast moet iedereen op het einde van de game in een Ghost zitten. Niet makkelijk, geloof me. Gelukkig was de achievement het waard en kreeg ik nul gamerpunten!

Niet alleen de campaign heb ik vaak doorlopen, de multiplayer is zowat de enige multiplayer die me boeit. Call of Duty speel ik twee avonden om het daarna nooit meer aan te raken. Battlefield Bad Company 2 wist ik een week lang vol te houden totdat het hoesje stof mocht gaan verzamelen. Halo 3 speel ik nog steeds. Helemaal leuk wanneer vaste Halo-buddy Bart langs komt om een avond te fraggen. Puur plezier!

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: A game everyone should play

Bas van Dun : 16/04/2011 22:05 : Blog

Een spel waarvan ik denk dat écht iedereen het eens zou moeten spelen. Een vervelende vraag, iedereen heeft zijn eigen smaak en interesses. Als ik er dan echt één moet kiezen (wat uiteraard moet in deze 30 Days of Gaming challenge), kies ik voor de game die volgens mij de beste game van 2009 was; Batman Arkham Asylum.

Ik beloonde de game destijds met een 9.2. Een score waar ik nog steeds totaal achter sta. De game deed het enorm goed. Niet alleen bij de pers (de game wist gemiddeld ook hoog te scoren), maar ook bij de vele gamers over de gehele wereld. Waarom dan toch schrijven over deze game? Omdat er nog steeds mensen zijn die de game links laten liggen omdat “het zo’n franchise game is”. Je weet wel, die games waar we altijd van horen hoe slecht ze zijn, afgeraffeld en totaal niet boeiend. Games die gelijktijdig met de film uit moet komen. Maar mensen, dit is met Arkham Asylum niet het geval. Nee, echt niet.




Batman Arkham Asylum is een third person action game waarin jij als speler de rol van The Dark Knight op je neemt. De game opent wanneer Batman richting Arkham Asylum racet in de Batmobile. Arkham, het gekkenhuis van Gotham waar alle criminele gestoorden zitten. De Joker wist enkele weken geleden uit te breken maar Batman zou Batman niet zijn als hij hem niet op wist te sporen en hem weer achter de tralies te zetten. In zijn achterhoofd weet Batman dat dingen nooit zo zijn zoals ze lijken wanneer de Joker in het spel is. Een tijdje terug is namelijk een mysterieuze brand uitgebroken in het gesticht waar de handlangers van de Joker opgesloten waren en deze zijn nu allemaal in Arkham ondergebracht. Batman had gelijk: de Joker weet los te breken met de hulp van zijn vriendin Harley Quinn, neemt de controle over Arkham over en opent alle gevangenisdeuren. Hier begint jouw avontuur dat zich qua badass gehalte niet onder doet voor de laatste Batman film: the Dark Knight. Arkham blijkt al snel te bestaan uit diverse gebouwen op een enorm eiland. Om in al die gebouwen te komen terwijl de Joker de touwtjes in handen heeft, zal Batman over met gas gevulde kamers moeten zweven, dokters moeten redden, ventilatieschachten zien te openen om ongezien langs vijanden te sluipen en zo snel mogelijk moeten handelen om de Joker te stoppen in zijn missie om een leger van monsters te maken. Elk leven in Gotham staat op het spel.

http://www.youtube.com/watch?v=PX8Jlmwtxig

Het klinkt als een typisch Batman verhaal. Dat is het eigenlijk ook. Toch moet ik meteen benadrukken dat het allemaal erg volwassen is aangepakt. Voice talents van de Animated Series mogen dan terug gekeerd zijn (Kevin Conroy is Batman, Mark Hamill is wederom de Joker en Arleen Sorkin spreekt weer Harley Quinn in) toch houden de vergelijkingen met die tekenfilm serie daar gelijk op. Zo heeft Harley haar rare pakje aan de wilgen gehangen en loopt ze nu rond in een pakje waardoor veel meer vrouwelijk vlees te zien is, terwijl woorden als ‘ass’ en ‘bitch’ meer dan eens uit je speakers galmen. Daarnaast vallen er doden. Veel doden. Arkham zelf, het eiland en al zijn gebouwen erop zijn enorm duister weergegeven. Van een gotische stijl tot erg victoriaans. Ben je nog geen gestoorde psychopaat wanneer je er heen gaat, dan word je het wel tijdens je verblijf daar.



Het is dus niet je zoveelste filmgame. Nee, de game is los ontwikkeld en staat nergens mee in verbinding. Geen comic die hetzelfde is, geen film met dezelfde naam. Daarnaast is goed te zien dat de ontwikkelaar een enorme liefde voor het karakter heeft en er alles aan heeft gedaan om dat karakter goed tot leven te laten komen. Dit is Batman zoals je hem het liefste ziet. Dichter bij Nolan’s Batman ben je nooit eerder gekomen. Het verhaal, de sfeer, de controls. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt en wist me van voor tot achter vast te houden. Het combatsysteem is misschien zelfs wel het beste vechtsysteem dat ik ooit in een game tegen ben gekomen. En die muziek, wat een sfeerverhogende factor is dat. Heb je hem niet gespeeld, doe dit dan snel. Eind dit jaar komt het vervolg er aan. En geloof me, dat wil je spelen…

11 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Gaming system of choice

Bas van Dun : 16/04/2011 09:47 : Blog

Mijn favoriete spelcomputer. De vraag is duidelijk, zo ook het antwoord. Dat is natuurlijk de Xbox360. Toch had de Xbox een tijd terug echt niet mijn voorkeur. Sterker nog, ik was een regelrechte Sony fanboy! Hoe dan toch die 360 op dit plekje is komen te staan? Lees vooral mee.

De Atari 2600, daar heb ik al over geschreven. Mijn ervaringen met Space Invaders, Pac-man en ja; ik heb zelfs E.T. origineel op een cartridge staan. In groep vier kreeg ik van mijn ouders een Sega Mega Drive. De zestien bit krachtpatser. De keuze lag tussen de Mega Drive of een Nintendo. Aangezien bijna al mijn vrienden een Nintendo hadden, koos ik de Sega. “Mario speel ik wel bij anderen, thuis speel ik Sonic.” Jaren later had ik al mijn centen bij elkaar verzameld om een PlayStation te kopen. 350 Gulden was het apparaat. Enorm duur. We spreken hier over 1995, ik was dus negen jaar oud. Al mijn zakgeld ging richting het apparaat. Natuurlijk moest er een memorycard bij (100 gulden) en een spel (120 gulden). Zakgeld, klusjes zoals auto’s wassen en honden uitlaten, ik had het er allemaal voor over. Sony wist mijn leven te veranderen. Dit was de toekomst van gaming. Met games als Gran Turismo, Metal Gear Solid en Crash Bandicoot was ik maanden zoet.

De PlayStation 2 maakte zijn intrede. 1150 Gulden voor het apparaat en het spel Gran Turismo 3. Een extra dual shock controller van 150 gulden maakte het plaatje compleet. Met de nieuwste technologie wist Sony wederom mijn hart te stelen. De PS2 had zelfs een DVD-speler! Later kwamen games als Metal Gear Solid 2 en 3, God of War, Ico en Zone of the Enders wist het apparaat me lang te boeien. Mijn Gamecube beviel totaal niet. Nadat ik games als Super Mario Sunshine, Star Wars Rogue Squadron 2, Super Smash Bros. Brawl en Zelda: The Wind Waker helemaal grijs gespeeld had, besloot ik het apparaat te verkopen. Consoles met een handvat, niet mijn ding. Dit was niets in vergelijking met Sony’s slicke apparaat.




Totdat ik op een dag een DVD ging kopen bij Bart Smit. Daar stond een Xbox ter promotie. Het apparaat was die dag net uitgekomen. Ik had niets met de Xbox. Ik bedoel, ik had een PlayStation 2! Ik liep naar de demopod en zag daar een spelletje draaien. In een grote auto met een turret achterop, scheurde ik over een buitenaards strand terwijl vele aliens het leven lieten. Ik wist uit de wagen te stappen om te voet verder te gaan. Ik gooide granaten, schoot mensen door het hoofd. Het was een First Person Shooter, een genre dat niet lekker werkte met een controller, toch wist ik zonder al te veel moeite de game te spelen alsof het met muis en toetsenbord was. Spannende muziek vergezelde me terwijl ik een grote alien ombracht en de planeet in ging. Ik ging letterlijk onder de grond op zoek naar… iets. Ik speelde twintig minuten totdat de titel van de game in beeld verscheen. Halo: Combat Evolved. Ik liet de controller los, liep naar het rek, pakte een Xbox, een versie van Halo en liep naar de kassa. Natuurlijk had ik heel wat uit te leggen toen ik thuis kwam. Oh, die DVD? Die was ik straal vergeten.

Na Halo kwam Halo 2, ik speelde Beyond Good and Evil en ook Midtown Madness was leuk. Toch wist de Xbox me nog steeds niet meer te trekken. Totdat de volgende generatie consoles uit kwam. Mijn PlayStation 3 is een console waar ik Metal Gear Solid 4 op uit heb gespeeld, even met Uncharted heb lopen stoeien, twee levels Ratchet and Clank heb voltooid en misschien 3 laps gereden in Gran Turismo Prologue. Sindsdien is het een blu-ray speler. De schuld van Sony en van Microsoft. Het PlayStation en PlayStation 2 gevoel weet ik niet meer terug te krijgen terwijl de Xbox360 me meer dan ooit weet te trekken. Gears of War, Halo, zomaar twee titels die de aanschaf van een console rechtvaardigen. Kijk in mijn collectie en zie het grote verschil. 87 Xbox360 games (exclusief de 37 live arcade titels) tegenover 7 PlayStation 3 games. Daarnaast zijn die PlayStation 3 games ook over het algemeen titels uit de launch periode. Ik heb er nooit meer iets voor gekocht.




Maar waarom dan die Xbox360? Het is de controller, die perfect in de hand ligt. Het is de manier waarop Microsoft met het online gedeelte omgaat. Het kost misschien wat geld (PS3 online is gratis), maar het werkt zoveel beter. Het zijn de games, Gears of War en Halo behoren tot mijn favoriete games. Het zijn de achievements, een gamerscore van 51177 punten, dat is een gemiddelde van 853 per maand, het werkt zoveel lekkerder en beter dan de trophy collectie op Sony’s derde console. Nee, de Xbox360 wist de Sony fanboy in mij te vermoorden en een nieuwe fanboy geboren te laten worden. De X360 is daarom mijn favoriete gameplatform!

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Best gameplay

Bas van Dun : 14/04/2011 23:11 : Blog

We zijn inmiddels op de tiende dag van deze challenge aangekomen. We zijn op een derde. Het onderwerp vandaag is de game waarvan ik denk dat hij de beste gameplay heeft. Ik wist zeker dat ik het antwoord had, tot ik zojuist begon aan deze blog. Ik had het fout, het moest echt een andere game zijn.

Ik dacht namelijk dat ik het hier over de Lego games ging hebben. Een serie games waar Daniëlle het ook al over had in haar blog. Lego Star Wars, Lego Batman, Lego Indiana Jones en Lego Harry Potter. Stuk voor stuk sterke games die in grote lijnen hetzelfde zijn, maar toch flink van elkaar verschillen. Zo is Lego Harry Potter voornamelijk een puzzelgame, waar in Indiana Jones, Batman en Star Wars de nadruk vooral op actie ligt. De grote kracht achter de Lego games is natuurlijk het feit dat we bekende scènes uit films en comics naspelen, alleen dit keer doordrenkt in de meest flauwe humor die er maar bestaat. Humor zoals “Ik ben Indiana Jones en ga jou met mijn lasso slaan. Oh, vervelend, ik pak per ongeluk een slang in plaats van mijn lasso. Ik ben bang voor slangen. Gil.”. Humor die vaker dan eens een glimlach op mijn gezicht wist te toveren. Qua gameplay kwam deze game snel bij me boven drijven voor dit blogje omdat iedereen deze games kan spelen. Je pakt de controller vast en binnen negen seconden heb je de besturing door. Daarnaast is doodgaan geen enkel probleem en zijn de puzzels nooit bijster moeilijk. Echter, voor degene die een flinke uitdaging zoeken zijn deze games ook enorm geschikt. Om de game daadwerkelijk voor de complete honderd procent uit te spelen zul je je grijze hersenmassa flink moeten gebruiken. Geloof me, ik heb ze bijna allemaal op die honderd procent gekregen. Sterker nog, deze week heb ik Lego Star Wars III: The Clone Wars voltooid. Het is nu wachten op Lego Pirates of the Caribbean.

Ja, die Lego games doen het goed. Bij iedereen. Daarom wilde ik mijn blog ook aan deze franchise wijden. Toch is dat niet het geval. Er is één game die in mijn ogen gameplay technisch beter in elkaar zit. Een game die nog niet echt aan bod is gekomen in deze eerste tien dagen dat ik over videogames schrijf, terwijl het wel echt “mijn game” is. Ik heb het natuurlijk over World of Warcraft. Een game die redelijk makkelijk is om in te stappen. De eerste meters die je aflegt in de wereld Azeroth zijn simpel, alles is duidelijk aangegeven. Maar omdat het avontuur zo enorm groot gaat worden, zo enorm episch uit kan pakken, terwijl de besturing en de instapdrempel zo ongelooflijk simpel zijn gehouden, zijn vele mensen die nooit dit soort spellen spelen, zichzelf compleet verloren. De gameplay past zich aan op jouw manier van spelen. Dit terwijl jouw manier van spelen zich aanpast aan de gameplay. Het hele “je moet niets, je kunt alles” principe komt perfect uit de verf. Wat klein begint, in je eentje, groeit uit tot het bezoeken van dungeons met vijf spelers. Wanneer je dat onder de knie hebt staan er raids voor je klaar welke je met vijfentwintig man kunt bezoeken. De game leert je hoe je hiermee om moet gaan. De game weet te boeien. Het is ook de enige game die ik meer dan zes jaar na release nog steeds dagelijks speel. Al enkele duizenden uren staan op de teller. Dan zit het toch wel goed met de gameplay lijkt me…

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Saddest game scene

Bas van Dun : 13/04/2011 22:23 : Blog

Ik blijf het mooi vinden hoe digitale polygonen gevoelens op kunnen wekken bij spelers. Nu praat ik niet over de standaard angstgevoelens tijdens het spelen van een Resident Evil, Silent Hill of Condemned. Ook niet over die vrolijke gevoelens die je hebt wanneer je Mario naar de zoveelste ster toe hebt weten te loodsen. Zelfs niet het onoverwinnelijke gevoel dat je hebt wanneer je een gigantisch leger hebt weten te verslaan in een game als StarCraft II. Nee, ik bedoel het gevoel waarbij je je oprecht verdrietig voelt.

Wanneer ik denk aan een moment waarop een game me echt verdrietig wist te krijgen, is er maar één moment dat duidelijk naar voren springt. Gisteren hadden we het al over de impact van de Metal Gear Solid games, ook vandaag ligt de bal weer bij Kojima. Ik weet het nog zo goed, ook al is het al jaren geleden. In mijn handen had ik de grijze Dual Shock controller van mijn PlayStation. De Dual Shock technologie, de vibraties tijdens games, was nog vrij nieuw. Het was in 1998 dat ik kennismaakte met Metal Gear Solid. Een game rondom hoofdpersoon Solid Snake. Anders dan in andere games was het niet de opdracht je tegenstanders om te brengen. Nee, je moest ongezien je doel weten te bereiken. Sluipen langs duistere gangen, verstoppen onder kartonnen dozen, zorgen voor afleiding. Je stond er in je eentje voor. Jij, Solid Snake, opzoek naar het ultieme wapen; Metal Gear Rex.

Tijdens je missie, waarbij je alleen contact had met je kolonel via de radio, leerde je Meryl Silverburgh kennen. Een jongere vrouw, gedreven om te ontsnappen van het Shadow Moses complex. Ze keek op tegen Snake. Hij was de geharde soldaat. Nergens bang voor, goed met wapens, beter in zijn stealth. Een onderlinge relatie begon. Een relatie bestaande uit wederzijds respect. Een relatie waarbij dat respect zich vooral tot uiting bracht door commentaar op elkaar te hebben. Toch bekroop vaker dan eens het gevoel dat de band tussen de twee meer zou kunnen worden.

En toen, het moment waar heel dit stukje tekst om draait. Het moment waarop Sniper Wolf, tegenstander van Snake, Meryl gebruikt om Snake naar buiten te lokken. Snake moet toekijken hoe Meryl haar laatste adem uit lijkt te blazen. Machteloos, hij kan haar niet helpen. De vraag van haar of hij haar leven kan beëindigen. Het gevoel dat die scene op mij overbracht zorgde ervoor dat er enkele tranen over mijn wangen liepen. Zelfs jaren later in de remake Twin Snakes, welke exclusief op de GameCube is verschenen, wist dezelfde scene mij nog steeds te raken. Ik blijf het mooi vinden hoe digitale polygonen gevoelens op kunnen wekken bij spelers. Laat dat maar aan Hideo Kojima over. Ik raad je echt aan de onderstaande video te kijken.


http://www.youtube.com/watch?v=X-TPN0e7Bsw

9 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Best soundtrack

Bas van Dun : 12/04/2011 22:07 : Blog

Toen ik begon aan de 30 Days of Gaming challenge, viel me op dat er veel vragen beantwoord moeten worden die, met enige poging tot nadenken, vrij logisch ingevuld kunnen worden. Er was echter één vraag die me letterlijk bang wist te maken, een vraag die ik onmogelijk kon beantwoorden. De vraag waarop het antwoord nu toch echt moet komen. Wat is in mijn ogen de game met de beste soundtrack?

Ik ben de man van de soundtracks. Dat was een bijnaam op mijn vorige school. En terecht, een snelle blik in mijn muziekmap en je ziet meteen dat ik bijna driehonderd volledige soundtracks in mijn bezit heb. Dat in combinatie met vele originele soundtrack cd’s (films en games) zorgt ervoor dat ik inderdaad de man van de soundtracks ben. Toch, wanneer je me vraagt wat nu mijn favoriet is, kan ik je geen antwoord geven. Met namen als John Williams, Hans Zimmer en Danny Elfman weet je standaard dat je een sterke soundtrack in handen hebt. Daarnaast zie je steeds vaker dat composers van filmmuziek de stap naar games maken. Hans Zimmer, bekend van Inception, The Dark Knight, the Lion King en Pirates of the Caribbean 2 en 3, is ook verantwoordelijk geweest voor de muziek uit Modern Warfare 2. Danny Elfman heeft Fable zijn unieke sound gegeven. En John Williams? Zijn muziek horen we standaard terug in de games die onder het Star Wars label uit worden gegeven, alsook Indiana Jones en de aankomende Jurassic Park games.

Wanneer we echt puur naar games kijken heb ik natuurlijk games die qua muziek meer betekenen voor me dan anderen. En daarom is het zo moeilijk om hier een antwoord neer te zetten. Zo ben ik groot fan van het werk van Martin O’Donnell. Hem kennen we als de in-house composer van Bungie. De muziek uit de Halo games van Bungie is van hem afkomstig. Met tracks als Earth City, Greatest Journey en natuurlijk de bekende Halo Theme weet hij mij steeds weer de games in te trekken. Enorme veldslagen worden epischer met zijn muziek, diverse scènes worden dramatischer en door de muziek wordt je er constant aan herinnert waar je voor vecht. Aan de andere kant weet iedereen ook dat ik gek ben op gamedeveloper Blizzard. En als je het hebt over sterke muziek, dan moet je de bibliotheek van Blizzard eens raadplegen. Wat een prachtige klanken vergezellen Blizz-games! Zo is de StarCraft II – Wings of Liberty Main Theme een lust voor het oor. Of in het geval van World of Warcraft weten tracks als Wrath of the Lich King Theme en de achtergrondmuziek van Stormwind en Ironforge me tijdens het beluisteren altijd aan te sporen om weer eens dertien euro te betalen om door te mogen spelen. Het nummer Invincible zou zo in een Lord of the Rings film kunnen! De kracht van muziek is enorm. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de fantastische muziek uit de Zelda en Mario games…

Aan de andere kant heb je natuurlijk games met tracks zoals Hell March, de bekende Battlefield Theme, Portal’s Still Alive, Mirror’s Edge’s Still Alive en zelfs The Donut Song uit ‘Splosion Man. Stuk voor stuk nummers die me een goed gevoel geven en mij met plezier terug laten kijken op de desbetreffende game. Toch, van alle opgenoemde nummers is er geen die het op kan nemen tegen wat in mijn ogen de franchise is met de beste muziek tot op heden; Metal Gear Solid.

De Metal Gear Solid saga heeft op mij persoonlijk een enorme impact gehad. Door de manier waarop Hideo Kojima zijn ingewikkelde verhaal aan de speler toont, de vele lange tussenfilmpjes, leef je als speler net wat meer mee met de karakters op het scherm dan in een “normale game”. Lange tussenfilmpjes? Jawel, ik zal nooit meer het eindfilmpje van Metal Gear Solid 4 vergeten. Negentig minuten lang! Dat is een heuse speelfilm! Doordat je zo met de personages meeleeft, het verhaal behoorlijk intensief en dramatisch is en de blik richting de werkelijkheid dusdanig groot is, krijgt de muziek ook een extra belevenisfactor. Het is van Kojima dan ook slim geweest om vanaf Metal Gear Solid 2 Hollywoodcomposer Harry Gregson-Williams in te schakelen. Voor het tweede, derde en vierde deel heeft hij dus de muziek geschreven. Gregson-Williams kennen we ook als composer van de muziek uit films als Narnia, Shrek, Team America en X-Men Origins: Wolverine. Hoezeer ik zijn filmmuziek ook waardeer, de kwaliteit die hij richting de games van Kojima heeft weten te brengen is nooit meer geëvenaard door hemzelf.


http://www.youtube.com/watch?v=-EuZo-XrtSQ

Zo zal ik de muziek uit de Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty opening nooit meer vergeten. Ik raad deze ook echt enorm aan eens te beluisteren. Mij blijft het kippenvel geven. De manier waarop hij de MGS theme combineert met een koor, een orkest, het is ongekend. Ook de knipoog richting James Bond in Snake Eater sloeg bij me in als een bom. Toch zijn het de tracks uit het laatste deel die bij mij een extra gevoelige snaar wisten te raken. Snake is oud, op het randje van de dood, maar offert zichzelf wederom op om de wereld te helpen. Dit in het grootste geheim, niemand die ooit zal weten van wat hier door hem gedaan is. Dat oude, dat randje van de dood, dat kwam terug in de muziek. Het nummer Old Snake laat het je horen, voelen. Dit terwijl de Love Theme weer een totaal ander beeld geeft; hulpeloos. Gelukkig heeft de game ook tracks zoals Metal Gear Saga en Father and Son die dat typische krachtige, maar toch droevige toontje in de serie te brengen. Hulde.

8 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Favorite game couple

Bas van Dun : 11/04/2011 22:25 : Blog

Kijk, dit is een onderwerp waar ik totaal niet mijn brein bij hoef aan te zetten. Geen overuren draaien om erachter te komen wat het onvermijdelijke antwoord moet zijn. Geen lange staarsessies richting mijn voltallige gamecollectie. Nee, niets van dat alles. Zonder er veel aandacht aan te besteden kan ik hier vol trots neerzetten dat mijn favoriete game-koppel bestaat uit de Master Chief en AI-programma Cortana.

Al vanaf het eerste Halo spel, Combat Evolved, is de relatie tussen de twee anders dan je zou denken. Hij is een getrainde “supersoldaat”, Cortana is een AI, een kunstmatige intelligentie. Ze wordt in zijn pak geüpload waardoor ze altijd bij hem is. Hij hoort haar stem als zijn geweten. Hierdoor vertrouwen ze op elkaar tijdens heftige veldslagen, op momenten waarop hij oog in oog staat met de dood. Toch wist de relatie me pas echt te boeien in Halo 2 en 3. Waar hij haar in Halo 2 achter moet laten en alleen verder moet, voelt de speler ook een soort leegte in het spel. Halo 3 draait er op zijn beurt weer helemaal om om Cortana terug te halen. Wanneer dit lukt is de Chief weer compleet, de speler ook. Je zit te juichen naar het scherm en wil het liefste meteen de oorlog beëindigen. Niemand houd ons twee tegen!

Vaak is er gesproken door fans over een liefdesrelatie tussen de twee. Onzin, als je het mij vraagt. Een volwassen man met een computerhologram. Al moet ik zeggen, voor een AI ziet ze er niet verkeerd uit. Nee, mooi vind ik de subtiele hints die laten zien dat een gevoelloos computerprogramma toch gevoel heeft. Bijvoorbeeld op het einde van Halo 3, waarbij ze hem bedankt voor de tijd die ze met hem heeft gehad. En hem daar niet Master Chief noemt, maar voor het eerst in de games bij zijn echte naam. “It’ been an honor serving with you, John”. Precies het gevoel dat ik op dat moment ook had.

4 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Most annoying character

Bas van Dun : 11/04/2011 11:19 : Blog

Vandaag mag ik het dus hebben over mijn “Most annoying character”. Het videogamekarakter die mij steeds opnieuw weet te irriteren. Een zwakte van de ontwikkelaar? Niet echt, het is behoorlijk persoonlijk. Lang dacht ik na over diverse karakters, maar er was er maar één die ik echt, écht irritant vind. Eigenlijk niet één, maar 649 stuks.

Het zijn de Pokémon-beestjes uit de gelijknamige games. Geloof me niet verkeerd, ik ben gek op de franchise en de games speel ik met veel plezier. Ook ik speelde jaren terug op het schoolplein Pokémon rood en blauw om de collectie optimaal te krijgen. Vaak nam ik het op tegen gymleaders welke me bij winst een badge gaven. Team Rocket, Team Plasma, ik heb ze allemaal verslaan. De Pokémon league wist ik ook vaker dan eens af te sluiten als winnaar. Veel Pokébeestjes heb ik getraind tot het hoogste level om daarna alles en iedereen met de staart tussen de benen naar huis te sturen. Computerkarakters en vrienden. Ook nu ben ik bezig met Pokémon zwart en nog steeds weet ik er van te genieten. En toch staan de Pokémon bekend als het meest irritante gamepersonage?

De games waar de beesten inzitten zijn erg vermakelijk. De irritatie komt vanuit de random gevechten. Je loopt door een bosje en wordt aangevallen door een Pokémon. Een intro-animatie, je ziet hoe jouw Pokémon klaar staat voor het gevecht, een seconde of vijf per gevecht. Daarna druk je op run, wanneer je geen zin in het gevecht hebt. Maar toch steeds die irritante vijf seconden, steeds hetzelfde. Wanneer het gevecht beëindigd is omdat je weg aan het lopen bent, begint het verhaal na enkele seconden weer opnieuw. Weer een random gevecht, weer die animaties, weer weg rennen. Ik heb niet steeds zin / tijd om het gevecht aan te gaan.

Ik weet dat dit bij alle RPG’s het geval is. Vaak krijg je een onzichtbare vijand voor je neus. Maar dat is niets voor mij. Misschien is het zelfs één van de redenen dat ik verder niet in de RPG wereld zit. Ik heb er een hekel aan. Bij Pokémon trek ik het nog net, ergens anders niet. Geef mij maar gewoon zichtbare vijanden, wanneer die je aanvallen is het je eigen schuld. Geef mij maar de opzet van World of Warcraft.

Sterker nog, ik moet mijn Daily Dungeon nog doen…

7 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Game character you feel you are most like

Bas van Dun : 10/04/2011 09:34 : Blog

In deze nieuwe toevoeging in de 30 Days of Gaming challenge, gaan we het hebben over het karakter waar ik me het meeste mee kan identificeren. Graag zou ik hier de naam Duke Nukem neerzetten, maar helaas, ik mis een behoorlijke X-factor om die naam toe te kunnen eigenen. Helaas.

Toen ik eerder deze week begon met deze challenge dacht ik dat dit zo’n onderwerp zou worden, waar ik behoorlijk over na moest denken. Totdat het gisteren ineens tot me kwam. Mijn pa lijkt op Mario en, als alle DNA-testen kloppen, ben ik zijn zoon! Wat betekend dat ik ook een bloedverwant van hem ben. Wat op zijn beurt weer betekent dat ik ook een Mario in spé ben. Vooral wanneer we kijken naar het bronmateriaal;

Links mijn vader op jonge leeftijd, rechts een foto van mij. De gelijkenis is enorm! En als dat een beetje een indicatie is voor wat komen gaat, ga ik over 20 jaar als Mario door het leven. Nee, ik zal geen loodgieter worden en ook zal ik geen prinsessen redden uit de klauwen van draak-achtige krokodillen. Al zou ik dat wel cool vinden, het klinkt beter als een standaard 9 tot 5 baantje.

6 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Your guilty pleasure game

Bas van Dun : 09/04/2011 08:35 : Blog

Guilty pleasure game, het zou een perfecte titel kunnen zijn van een random pornofilm. Maar porno zul je hier niet aantreffen ben ik bang. Nee, mijn guilty pleasure game is er een waarvan ik op het moment van schrijven niet weet welke het is. Misschien dat ik er tijdens het schrijven achterkom. Misschien ook niet. Maar wat is een guilty pleasure game? Een game waarvan ik liever niet wil dat anderen weten dat ik het speel. Een beetje beschaamd.

Ik doe niet mee met de Facebook-hype Farmville. Nee, voor mij geen boerderij welke dagelijks bijgehouden moet worden. Ook heb ik geen dierentuin, eilandje in de zon, een kat die wil spelen of wat dan ook. De enige game die ik via Facebook gespeeld heb is Assassin’s Creed: Project Legacy. Niet echt een game om hier neer te zetten. De game was een perfecte aanvulling op volwaardige game Assassin’s Creed: Brotherhood. Ook als ik mijn kast vol met games bekijk, staat er niet echt een titel tussen waarvan ik denk dat het hier goed zou staan. Veel hardcore games zoals Call of Duty, Batman Arkham Asylum, Dante’s Inferno en Halo. Hardcore games, weer een perfecte naam voor een film met een leeftijdsgrens van achttien en ouder. Het meest vreemde spel dat ik speel is misschien Pokémon. Maar dat is ook niets om me voor te schamen, toch? Miljoenen mensen spelen Pokémon. Steeds vangen ze een betere, een sterkere en gaan ze de uitdaging aan om vrienden te verslaan. Ook ik, al doe ik het in mindere mate.

Volgens een tip die ik binnenkreeg, moest ik kijken in de hoek van de kinderlijke games die ik speel. Misschien ben ik daar te oud voor geworden. Maar dan kom ik al snel uit op de Lego games. Je weet wel, Lego Star Wars, Lego Harry Potter, Lego Batman en Lego Indiana Jones. Een serie waarbij ik uitkijk naar de volgende installatie; Lego Pirates of the Caribbean. Makkelijke games waar weinig uitdaging inzit. Echter is het een hele kluif om zo’n game voor de complete honderd procent uit te spelen. Daarnaast zijn deze games voor jong en oud, zijn ze leuk en enorm populair. Nee, ook die titels mogen hier niet staan.

En opeens wist ik het. Het schoot me zomaar te binnen. Ik heb me uren, vele uren vermaakt met een game die totaal niet bij mij past. Een game zoals geen andere in mijn collectie. Geen bloederige headshots zoals in Gears of War, geen sticky kills zoals in Halo en geen epische veldslagen zoals in Star Wars the Force Unleashed. Nee, racen naar een finishlijn terwijl je snoepjes spaart, springen over grappige wezentjes en leuke deuntjes die uit de speakers knallen terwijl je snoepjes weg schiet richting een target. Ik kan het maar over één game hebben; Viva Piñata Party Animals! Een party game die een beetje wegheeft van Mario Party. Een spel dat met vier spelers gespeeld moet worden om echt leuk te zijn. Toch heb ik in mijn eentje veel lol gehad met de diverse minigames. Sterker nog, ik heb zelfs bijna alle achievements van die game unlocked op mijn Xbox360! Een game waar de “Flutterscotch Wings” een behoorlijke snelheidsboost geven, de Fiesta Missile vrij dodelijk kan zijn en karakters namen hebben als Ferry Fudgehog. Dat is toch heel wat anders als de Master Chief die een headshot maakt…

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: A game that is underrated

Bas van Dun : 08/04/2011 08:35 : Blog

A game that is underrated. Een ondergewaardeerde game. Het is een moeilijke vraag die mijn derde entry in de 30 days of gaming flink lastig maakt. Er zijn vele games die volgens mij veel meer aandacht mochten krijgen dan dat ze uiteindelijk gehad hebben. Ik heb er lang over na zitten denken en kwam snel tot de conclusie dat ik niet zomaar een titel op kan noemen. Nee, ik moet er meerdere neer zetten. Dat verdienen ze.

Als eerste kwam Metro 2033 in mij omhoog. Een game die eens niet in Amerika gemaakt is onder een groot label. Nee, een game uit Oekraïne zonder het budget van vele miljoenen. Gebaseerd op een gelijknamig boek waarin de hele wereld naar de klote is gegaan in een atoomoorlog. Mensen leven ondergedoken in metrostations die beneden het aardoppervlakte liggen. De game was verre van perfect. Veel bugs wisten de game net minder intens te maken dan dat de ontwikkelaar waarschijnlijk gehoopt had. Toch wist de dreiging, de sfeer en de gameplay van Metro 2033 me flink te pakken. Je weet dat elke seconde je laatste kan zijn in een wereld vol met geïnfecteerde vijanden, gedrochten en mutanten. Omdat kogels schaars zijn en tevens dienen als handelswaar, moest je als speler vaker dan eens de keuze maken hoe je met je kogels om ging. Je magazijn zomaar leeg knallen zit er niet in. Helaas heeft de game minder goed verkocht dan dat hij verdiende en hoor je er eigenlijk niets meer over.

Of de game daadwerkelijk ondergewaardeerd is weet ik eigenlijk niet, maar de titel Resident Evil 5 kwam ook boven. Dit omdat ik enorm veel plezier heb gehad met de game. Natuurlijk speelde ik hem (drie keer) volledig uit in co-op met een goede vriend en zorgde dit er voor dat we elkaar alleen maar banger zaten te maken dan nodig was. Waarom de game dan toch op mijn lijst staat? Omdat veel mensen Resident Evil 5 een slap aftreksel vonden van deel 4. Deel 4 is overigens meer dan briljant, maar het vervolg is zeker geen slechte game. Hetzelfde idee had ik rondom Lego Rock Band. Ook zo’n game die ondergewaardeerd overkomt. Rock Band spelers hebben de game massaal laten liggen. Ergens begrijp ik dit wel, Rock Band speel je voor de dikke metal tracks en harde rock songs. Daarnaast is Rock Band visueel een plaatje waardoor je jezelf bij een heus concert waant. In Lego Rock Band is dit totaal niet het geval. De liedjes zijn minder metal en meer pop, minder alternatief en meer mainstream. Daarnaast is de visuele stijl natuurlijk overgoten met het Lego sausje. Ik snap dus dat een enkele Rock Band speler dit echt niet trekt. Maar toch heb ik de game als grote verrassing ondervonden. Voor de doelgroep is de game in mijn ogen beter geslaagd dan concurrent Band Hero. En, oh ja, de Ghostbusters theme zit in de game!

Toch wisten deze titels het niet op te nemen met de game die in mijn ogen het meest ondergewaardeerd is. Je voelt hem natuurlijk al aankomen; Beyond Good and Evil. Een game die in de tijd van de originele Xbox, PlayStation 2 en Nintendo Gamecube het licht zag. Een platform game met stealth, actie, puzzel en foto elementen. Een leuk verhaal, een sterke setting en een enorme support vanuit de gamejournalistiek. De game scoorde overal enorm hoge cijfers maar de gamers lieten deze Ubisoft game massaal in de winkels liggen. Onbegrijpelijk. Ik heb de game destijds meerdere keren volledig uitgespeeld en denk er nog steeds aan terug met warme gevoelens.


http://www.youtube.com/watch?v=Wg4CDpo0aw0

Ook omdat de game volledig in het Nederlands nagesynchroniseerd was, de karakters spraken allemaal onze taal. Iets wat normaal bizar slecht gebeurt in videogames, maar Beyond Good and Evil kreeg een dermate kwaliteit van de Nederlandse stemmencast waardoor de game in onze taal beter klonk dan in het Engels! Enorm ondergewaardeerd, maar gelukkig heeft Ubisoft besloten de game een tweede kans te geven. Hij is momenteel te downloaden op Xbox Live Arcade en via het Playstation Network. Hier staat hij alweer op de harde schijf. Ik waardeer de game enorm, nu jij nog!

5 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Your favorite character

Bas van Dun : 07/04/2011 06:41 : Blog

Inderdaad, dit is zo’n vraag waarop ik niet makkelijk een antwoord kan geven. Dit omdat de game industrie ons al vele, vele goede karakters heeft gegeven. Het antwoord dat ik moet geven was dan ook geen gemakkelijke. De persoonlijke favorieten bleken snel af te vallen tijdens lange denksessies.

Ik dacht terug aan spannende avonturen die ik heb beleefd met diverse karakters. Hoe ik met de Master Chief diverse Halo’s uit de lucht hebben weten te schieten. Hoe Lara Croft me meenam naar de meest exotische locaties. Ook dacht ik aan die grappige loodgieter van Nintendo. Mario Mario, wat heb ik toch fantastische tijden met je beleefd. Veel meer eigenlijk dan met je grote concurrent Sonic, ookal is Sonic als karakter ook niet verkeerd. Is het toch de Lich King uit Warcraft III en World of Warcraft? Steeds als ik hem tegen kom lopen de rillingen over mijn rug. Zijn drama, de epische sfeer die om hem heen hangt. Maar nee, ook Arthas the Lich King viel af. Danté, uit de Devil May Cry serie. Ongelooflijk stoer, snel en doorspekt met actie. Marcus Fenix uit Gears of War wist ook lang te blijven hangen, maar ook hij viel met Danté af.

Een lange denksessie zorgde ervoor dat ik opnieuw te weten kwam, wat ik allang wist. Mijn favoriete game character is Solid Snake! Natuurlijk wist ik dit. Wanneer ik iets over mijn monitor heen kijk, zie ik een grote poster van Metal Gear Solid 3 hangen. Snake staat klaar met een mes in zijn handen om een vijand neer te leggen. Maar dat is natuurlijk niet genoeg om de Bas van Dun-stempel te krijgen. Nee, het is meer het verhaal rondom Snake. Niet eens het verhaal van de Metal Gear spellen, hoe goed dat verhaal ook is. Snake is een karakter met een gigantische geschiedenis. Een geschiedenis doorspekt met drama, leermomenten, zelfreflectie en opofferingen.

Vanaf het moment dat ik Snake leerde kennen ben ik eigenlijk fan van de man. Dat was vroeger al in de 2D Metal Gear games, maar pas op de PlayStation liet Solid Snake mijn hart sneller knoppen. Doordat developer Hideo Kojima iets nieuws deed met zijn game, iets dat we nooit eerder zagen. Hij bracht een interactieve film tot leven welke, door de enorme kracht van de PlayStation, prachtige 3D beelden wist te genereren en een boeiend verhaal wist te vertellen. Een verhaal dat nog steeds in het achterhoofd ligt. Zeg nu zelf, wanneer je Metal Gear Solid ooit gespeeld hebt, vergeet je die game nooit meer.

Des te meer merkte ik mijn “band” met Snake toen ik enkele jaren geleden het vierde deel van de Solid serie tot een einde bracht. Het einde van de game, ik voelde hoe ik mee zat te leven met de man, opgebouwd uit duizenden polygonen. In Metal Gear Solid liet hij me al naar lucht happen (Sniper Wolf > Meryl gebeurtenis) maar in deel 4 wist Kojima dit naar een enorm hoog niveau te tillen. Het einde van de game, het einde van Snake. Zo prachtig, zo goed, zo dramatisch. Een traan over mijn wang. Ja, dan doe je het als gamedeveloper goed. Dan heb je een goed karakter. Nee, het beste karakter dat de game industrie kent. Tenminste, in mijn ogen.

10 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming: Very first video game

Bas van Dun : 05/04/2011 22:02 : Blog

Het verhaal van mijn eerste game-ervaring, is een verhaal dat vaak verteld is. Letterlijk. Het verhaal is zelfs flink uitgebreid te horen geweest op Radio Omroep Brabant. Een verhaal dat van een baby een jongentje wist te maken. Mochten ze ooit een film uitbrengen rondom dit gedeelte uit mijn leven, dan moet de titel van die film wel Space Invaders zijn.

Het was vijf december 1989. Een jaar dat mijn leven flink verandert heeft. Niet alleen omdat ik eerder dat jaar een gloednieuw zusje mocht verwelkomen, maar ook omdat ik “van Sinterklaas” een Atari 2600 kreeg met vele, vele spellen. Eigenlijk ging er zelfs wat fout op dat moment. Met mijn driejarige vingertjes pakte ik een klein cadeau uit. Het was een cartridge, ik wist niet wat het was. Hij was zwart en er stond heel groot “32 games in 1” op. Ik snapte het niet en vroeg bij mijn vader om uitleg. Volgens hem waren het 32 spellen die je op een Atari kon spelen. Mijn blijdschap veranderde snel in verdriet. “Sinterklaas vind me niet lief! Hij geeft me cadeaus waar ik niets mee kan doen!” Ik had natuurlijk geen Atari 2600. Tot dat laatste , grote cadeau. De letters Atari kwamen onder het inpakpapier uit. Ook al kon ik geen woord lezen, ik wist wat er stond; ik had hetzelfde logo net op de cartridge zien staan. Als een klein aapje vloog ik van geluk door de kamer. Natuurlijk moest mijn vader er meteen voor zorgen dat ik met het apparaat aan de slag kon. Baby-jongen Bas bestond niet meer, Gamer Bas was geboren.

De cartridge met 32 games ging echter niet de Atari in. Nee, ik kreeg nog een cartridge. Met een plaatje waarop een buitenaards wezen de aarde wist te bedreigen. Space Invaders, wist mijn vader mij eerder al te vertellen. Met een kleine tank kon ik schuilen achter enkele gebouwen om kogels van de wezens te ontwijken. En natuurlijk moest ik er voor zorgen dat de wezens niet op onze planeet konden landen! Mijn tankje vloog na enkele potjes al vrij soepel door het scherm. Kogels ontwijken, terug rijden en de alien bestoken met afweergeschut. Een vrij simpel spel, helemaal wanneer je het vergelijkt met de games van tegenwoordig. Toch, ik was drie, ik had zoiets nooit gezien. Er ging een enorme wereld voor me open. Ik geloofde er in. Ik moest de aarde redden!

Die avond, zo vertelde mijn moeder jaren later, wilde ik niet slapen. Blijkbaar lag ik te huilen in mijn bed. Ik moest de wereld redden! Ik wist dat zonder mij de wereld aangevallen kon worden. Ik moest er voor zorgen dat dit niet zo was. De aarde had me nodig, dat had ik eerder die avond meegemaakt! Space Invaders wist dus diepe indruk te maken, voordat ik wist wat het woord indruk inhoud. Ik weet er zelf weinig meer van, maar uit verhalen van mijn ouders bleek toch dat ik behoorlijk aangedaan was. En dat door aliens bestaande uit enkele blokjes. Tanks bestaande uit enkele blokjes. Kogels bestaande uit één blokje. We zijn ver gekomen sinds die ene avond in 1989.

6 Comments »

[blog] 30 Days of Gaming Challenge

Bas van Dun : 04/04/2011 22:37 : Blog

Een tijdje terug zag ik op de blog van collega Daniëlle Akkermans het concept “30 days of gaming”. Een maand lang, dertig volle dagen, zal ik elke dag een blog plaatsen. Aan de hand van een vragenlijst welke uit, jawel, dertig vragen bestaat, zal elke dag een antwoord geplaatst worden in de vorm van een blog. Gevarieerde vragen welke je hieronder kunt zien. Van mijn favoriete game tot mijn aller eerste game. Van mijn grootste haat-liefde verhouding tot de game met de beste stemmencast. Kom dus de komende maand elke dag even terug op basvandun.com en lees mijn uitdaging; de 30 days of gaming!

Day 01: Very first video game
Day 02: Your favorite character
Day 03: A game that is underrated
Day 04: Your guilty pleasure game
Day 05: Game character you feel you are most like (or wish you were)
Day 06: Most annoying character
Day 07: Favorite game couple
Day 08: Best soundtrack
Day 09: Saddest game scene
Day 10: Best gameplay
Day 11: Gaming system of choice
Day 12: A game everyone should play
Day 13: A game you’ve played more than five times
Day 14: Current (or most recent) gaming wallpaper
Day 15: Post a screenshot from the game you’re playing right now
Day 16: Game with the best cut scenes
Day 17: Favorite antagonist
Day 18: Favorite protagonist
Day 19: Picture of a game setting you wish you lived in
Day 20: Favorite genre
Day 21: Game with the best story
Day 22: A game sequel which disappointed you
Day 23: Game you think had the best graphics or art style
Day 24: Favorite classic game
Day 25: A game you plan on playing
Day 26: Best voice acting
Day 27: Most epic scene ever
Day 28: Favorite game developer
Day 29: A game you thought you wouldn’t like, but ended up loving
Day 30: Your favorite game of all time

De lijst is behoorlijk. Een flinke uitdaging. Vragen waar ik nu nog geen antwoord op weet. Over een maand weten we het allemaal. De 30 days of gaming beginnen morgen!

1 Comment »

[blog] Omdat het kan

Bas van Dun : 06/03/2011 17:55 : Blog

Het stukje tekst dat je nu voor je hebt is geschreven in de trein. Een reis van Tilburg naar Eindhoven. Een korte reis, ongeveer vijfentwintig minuten. Het stukje tekst dat je nu voor je hebt is geschreven terwijl ik het Death Magnetic album van Metallica aan het beluisteren ben. Via de witte oordopjes in mijn oren schreeuwt zanger James Hetfield dat hij “will hunt you down without mercy”. Niet vriendelijk. Het stukje tekst dat je nu voor je hebt is geschreven op een iPad, het wondere stukje techniek van Apple. Een tablet, zoveel beter dan de concurrentie. Meer dan 15.000.000 verkochte iPads sinds de release, net negen maanden geleden. Een knappe prestatie.

Ik passeer station Boxtel en weet nog niet waar ik met dit stuk tekst heen wil. Er was een gedachte achter dit stukje tekst. Ik wilde daadwerkelijk wat kwijt. Nu ben ik het kwijt. Het stukje tekst dat je nu voor je hebt is geschreven zonder logica, zonder doel. Moet ook kunnen, toch?

Om me heen zitten mensen te schreeuwen. Het lijkt toegestaan te zijn. Ik zit in een stilte coupe maar de vele decibellen vullen de lucht. Een conducteur die net mijn kaartje kwam controleren vind het allemaal best. Het is Carnaval, dan mag dat. Ik vind het raar dat omdat er een bepaald feest gevierd kan worden, de mensen regels mogen verbreken. Als ik over drie dagen in deze zelfde coupe zit en mijn iPod hetzelfde album speelt terwijl het volume op de meest harde stand staat, gaan mensen klagen. Nu niet, het is Carnaval. Misschien ook de reden dat de man voor mijn neus dronken is. Niet zomaar dronken maar echt helemaal van de wereld af. Schreeuwen zonder dat iemand ook maar een woord verstaat. In Amerika zou de man opgepakt worden wegens openbaar dronkenschap. Hij stinkt, bah.

Station Best schiet aan me voorbij. Mijn iPad is bijna leeg. Jammer, maar hij heeft weer goed werk geleverd. De laatste keer dat hij aan de oplader heeft gelegen is drie weken geleden. Erg netjes. Er loopt een klein kind voorbij, verkleed als Superman. Zijn vriendje is Batman. Ze roepen dat ze op zoek zijn naar Venom, een grote vijand uit de ruimte. Nou jongens, zoek vooral lekker verder. Als DC Comics figuren op zoek naar een karakter van Marvel. Grappig. Nu ik Marvel zeg, ik moet Marvel vs. Capcom 3 nog voorzien van een review. Misschien dat ik daar beter mijn laatste beetje batterij voor kan gebruiken.

2 Comments »

[blog] Waar is Joyce?

Bas van Dun : 02/03/2011 13:46 : Blog

Een kleine, veertien jarige meid. Vastgebonden. Haar mascara is door de vele tranen over haar hele gezicht uitgelopen. Haar oog blauw, vast door een harde klap. Polsen zitten vast aan de stoel waar ze op zit. Haar mond is afgeplakt. Bloed druppelt uit haar neus. Een oude man. Ze schreeuwt om hulp. Afgelegen, onder de grond. Niemand die haar hoort.

Een kleine, veertien jarige meid. Fietsend naar huis. Donker, een verlaten fietstunnel. Even stopt ze om op haar telefoon te kijken. Even, veel te lang. Een onbekende hand glijd voor haar mond. Een arm om haar middel. Met hevig geweld wordt ze van de fiets getrokken. Een oude man. De fiets valt. Het meisje vinden ze niet meer terug. Ze schreeuwt om hulp. Afgelegen, een verlaten fietstunnel. Niemand die haar hoort.

7 Comments »

[blog] Privacy? doe niet zo oubollig!

Bas van Dun : 15/02/2011 23:31 : Blog

Afgelopen week was ik weer eens te vinden in de schoolbankjes. Fontys, Tilburg. Les: ethiek. Onderwerp? Facebook. De vraag van de docent; wie in deze klas heeft geen Facebook account? Een stilte valt. Iedereen kijkt om zich heen. Twee handen gaan voorzichtig de lucht in. Twee op een hele klas. Mensen kijken verbaasd. Twee mensen op een hele klas? Wat een enorm aantal! In contact staan met de hele wereld, vijftig procent van ons aankomende beroep. Twee op een hele klas zonder Facebook.

Persoon één geeft aan dat hij geen Facebookpagina heeft omdat hij geen interesse heeft in Social Media. Oké, kan ik begrijpen. Geen interesse in digitaal je vrienden, contacten, wat dan ook bij houden, ik snap je. De reactie van de tweede persoon is echter de reactie die schokkend op me over kwam. “Ik heb geen Facebook wegens mijn privacy.” Schokkend. Privacy? Steeds minder mensen geven er wat om. Privacy is iets van vroeger. De tijd dat het straatbeeld nog niet gevuld was met beveiligingscamera’s. De tijd dat niemand een mobiele telefoon had, laat staan met een fotocamera en de mogelijkheid tot het tweeten van de foto. Schokkend.

Begrijp me niet verkeerd. Het gebruik van Facebook is niet verplicht, het is handig. Dat persoon één geen interesse heeft in een Social Network snap ik volkomen. De privacy opmerking van de tweede viel fout. Welke privacy? Als ik niet wil dat mijn gegevens op Facebook komen te staan, dan zet ik ze er toch niet op? Mijn Facebook profiel blijft leeg, niemand die het erg vind. Niemand die je er op aan gaat kijken. Mijn naam is voldoende voor een profiel. Privacy? Zolang je zelf kunt bepalen, wat dus het geval is, wat online komt te staan over je eigen persoon, is privacy toch geen grote issue?

Vele rechtszaken zijn geweest tegen Mark Zuckerberg, oprichter van Facebook. Ook rondom privacy. Het schenden van privacy. Onbegrijpelijk.

We leven inmiddels in 2011. Face it. De digitale kant van de wereld gaat steeds meer invloed hebben in ons leven. We tweeten, we Facebooken, sommigen onder ons gebruiken zelfs hun Hyves pagina nog om te krabbelen. Steeds meer en meer mensen ontdekken deze wereld. Steeds meer mensen zien het grote voordeel van deze wereld. En je privacy? Tja….

6 Comments »

[blog] Hail to the king baby!

Bas van Dun : 22/01/2011 13:01 : Blog

Het is bijna niet te geloven. Had je ooit gedacht dat je dit nog mee zou maken? De dag dat Duke Nukem Forever een officiële releasedatum krijgt? 6 Mei zal de Duke eindelijk zijn herintrede doen in de wereld waar hij te lang verdwenen is geweest.

April 1998 wist 3D Realms de game aan te kondigen met een fantastische trailer. Alles oogde minder blokkerig dan we op dat moment gewend waren. Duke Nukem 3D lag nog vers in het geheugen. We moesten Forever spelen! In 2001 toonde 3D Realms een nieuwe trailer op de E3. Hij was mooier, beter, vol met actie. De game was inmiddels drie jaar in ontwikkeling. Een echte releasedate bleef echter uit. When it’s done.

Jaren later is de game nog niet klaar en neemt ontwikkelaar Gearbox het project over. 3D Realms bestaat niet meer, Duke Nukem Forever heeft ze ten gronde gericht. Helaas. Maar gisteren was daar dus ineens die nieuwe trailer. Met een datum. When it’s done veranderde ineens in 6 mei. Duke Nukem Forever, 6 mei 2011. 13 Jaar na de aankondiging!

In die periode zijn alle Grand Theft Auto games verschenen, is The Sims uitgegroeid tot een fenomeen en zijn er meer dan 75 games van Megaman verschenen. Star Wars bracht in de tussentijd 50 games richting de speler. Ten tijde van de officiële aankondiging moest de originele Metal Gear Solid zelfs nog uitkomen! Niemand had gehoord van Halo en niemand wist wat Gran Turismo was. Sterker nog, de PlayStation was pas net met zijn opmars bezig. Jawel, de aller eerste grijze PlayStation!

De snelste processor die tijdens de aankondiging te koop was voor je PC was een 233 megahertz kaartje, heel wat anders dan de vele gigahertz die we nu in onze PC’s hebben zitten. Dingen als Google, eBay en Weblog bestonden niet. De wereld draaide nog op Windows 95. Op Toy Story na heeft Pixar al haar films uitgebracht sinds die aankondiging, heeft George Lucas 3 Star Wars films gemaakt en zelfs heel de Lord of the Rings hype, films en games waren nog nergens te bekennen ten tijde van die aankondiging. Elke grote film rondom een Marvel Superheld kwam na de aankondiging. En hoeveel van die films zijn er tegenwoordig wel niet? We keken in die tijd nog naar films op videobanden! Toen 3D Realms Duke Nukem Forever voor het eerst liet zien had niemand een mobiele telefoon. Kun je het je nog voorstellen?

De nieuwe trailer brengt dus duidelijkheid. Gelukkig komt die game er nu dus eindelijk aan. Meer dan een decennia hebben we moeten wachten maar het wachten komt tot een einde. Nu rest nog één vraag? ……Wat als de game nu eens heel kut is?

Leave a response »

[blog] 3D or not 3D, that is the question

Bas van Dun : 21/01/2011 14:08 : Blog

Het is een “nieuwe” rage in de bioscoop. Het hele 3D gebeuren. Met een vervelende bril op je neus kijk je twee uur lang naar een film waarbij bepaalde objecten uit het beeld lijken te komen. De “in your face” films. Ergens in de jaren tachtig is dit concept ook al in de bioscoop te bewonderen geweest. Denk eens aan films als het niet zo fantastische Jaws 3D bijvoorbeeld. De haai kwam recht op je af. Eng! 3D was blijkbaar niet interessant genoeg om in de bioscopen te houden en was daarna vooral terug te vinden in de attractieparken. Sinds Avatar in 2009 in de bioscoop verschenen is lijkt elke grote film in 3D te zijn. Helaas.

Kijk, ik heb helemaal niets tegen het hele 3D gebeuren. Nee echt. Ik wil best een toeslag betalen op mijn bioscoopkaartje (een film is in 3D al snel zo’n twee en een halve euro duurder) wanneer ik een film ook daadwerkelijk in 3D te zien krijg. Wanneer een film dus ook echt in 3D is opgenomen. En daar loopt het vaak een beetje mis. Avatar was natuurlijk “grondlegger” van de nieuwe techniek om films in 3D op te nemen. Daarna volgde al snel Resident Evil: Afterlife die doormiddel van hetzelfde systeem gefilmd is. Laatst zag ik Tron: Legacy waarbij enkele scènes daadwerkelijk 3D waren. De overige scènes waren 2D. Plat, ouderwets. De film gaf zelfs een waarschuwing in het begin rondom het 2D/3D effect. Een halve film in 3D dus, maar wel de volle toeslag. Eerlijk?

Oneerlijker is het wanneer we films zien die in 2D zijn opgenomen maar in 3D zijn uitgebracht. Een goedkoop effect wat negen van de tien keer niet lijkt te werken zorgt er voor dat er af en toe iets uit het beeld komt. Af en toe. Ik denk aan films als Alice in Wonderland en Clash of the Titans. Bij beide films mocht ik extra geld neerleggen voor een kaartje maar nooit had ik het idee dat er ook maar iets 3D was in de film. Niets kwam op me af, niets gaf diepte. Mag ik mijn geld terug?

Nu zou het niet eens zo erg zijn wanneer je de keuze zou hebben om hem in 3D of in 2D te zien. Maar die keuze is er vaak niet. Clash of the Titans is niet in 2D te zien in de bioscoop. Meteen mag ik dus extra betalen voor een effect dat niet aanwezig is. Een effect dat ik niet wil. Voor echte 3D films wil ik best wat bij leggen, voor neppe 3D films liever niet.

Ook op internet lees je dat iedereen nu al 3D moe is. Omdat het verpest is met de nep-3D films. De films die in 2D zijn opgenomen maar in 3D worden uitgebracht. En toch blijven deze films komen. En weer worden we gedwongen extra te betalen. Volgens mij klopt er iets niet in dit hele systeem. Misschien moet er een soort kijkwijzer komen. Een 3D kijkwijzer. “Volledig in 3D gefilmd” en een “2D opname” sticker op de poster van de film. Om mensen te waarschuwen. Want een nep-3D effect zorgt er natuurlijk ook voor dat iemand minder snel nog eens naar de bioscoop gaat. “Ik download hem wel, dat 3D effect is toch te missen.” En dat is jammer voor de echte 3D films.

Al denk ik dat over 3 jaar geen één film meer in 3D te zien is. Dan zijn we 3D moe. En natuurlijk hebben we dan allemaal een Nintendo 3DS die wel echt 3D aan ons toont. Maar dat is weer een heel ander verhaal…

Leave a response »

[blog] 2010: Niet te filmen!

Bas van Dun : 27/12/2010 17:24 : Blog

Het jaar lijkt weer voorbij te zijn. Mensen genieten nog van de met kerst verkregen cadeaus, de buiken die flink gevuld zijn door het vele, vele eten en de goede voornemens voor 2011 zijn alweer gemaakt. Overal zie je dan ook terugblik lijstjes. En weet je wat, ik doe er dit jaar gewoon eens aan mee. Omdat het kan. Ik houd het echter een stuk beperkter. Ik keer me even tot de films.

Als er een jaar in mijn leven is geweest waarin ik veel films heb gezien, dan is 2010 het wel. Wat begon als een flauwe weddenschap liep uit tot vele, vele tripjes richting de Pathé bioscoop te Tilburg. “Honderd keer naar de bioscoop in een jaar? Dat gaat je niet lukken.” Nu zou Bas van Dun natuurlijk Bas van Dun niet zijn als hij deze opmerking niet als een gigantische uitdaging is gaan beschouwen. Met vaste filmpartners Bart en Harmen en versterkingen vanuit Ireem, Byron en Janneke kant wist ik de uitdaging met beide handen vast te pakken. Niet alleen wist ik de honderd films te bekijken, ik wist er dik over heen te gaan. Eindscore? 109 Films in de bioscoop gezien in één jaar! Onder in deze blog is de complete lijst te zien van de bezochte films. Om het eerlijk te houden is natuurlijk elk bezoek bijgehouden. Omdat de Oscars nog enkele weken van ons vandaan zijn en ik toch een behoorlijk zicht heb op de films van 2010 (schrijf sinds dit jaar daarom ook voor http://www.moviesnet.nl/) ga ik aan de hand van enkele van de Oscars eens een terugblik op 2010 wagen. Een filmische terugblik.

Best Motion Picture of the Year
Inception
Inception van regisseur Christopher Nolan (The Dark Knight, Memento) wist me in alle opzichten te verrassen. Het originele verhaal, de diepe droomlagen in de film, het acteerwerk van de gehele cast, de muziek en de regie. De serieuze ondertoon in een wereld gecreëerd door de droom en de uitwerking daarvan op het echte leven wist me te boeien, keer op keer. Meerdere malen bezocht in de bioscoop.

Best Achievement in Directing
David Fincher, The Social Network
De film over Facebook. Dat er veel rechtzaken lopen tegen hoofdpersoon Mark
Zuckerberg is een feit. Dat Facebook de wereld der sociale contacten over neemt ook. Het is Fincher geslaagd om deze “bio-pic” niet alleen goed in beeld te brengen, maar hem ook nog eens spannend te maken. Spannend, terwijl er eigenlijk weinig gebeurt. Erg knap.

Best Performance by an Actress
Chloe Moretz, Kick-Ass
Waarom niet? Je kunt me niet wijs maken dat je niet gecharmeerd was door de kunsten van Hit Girl in de bloederige, groffe Kick-Ass. Met scheldwoorden die uit het jonge meisje komen alsof het niets is en liters rondvliegend bloed, is Chloe Moretz een goede reden geworden om een poster van een jong, paars harig, twaalf jaar oud meisje aan de muur te hangen. Zonder dat het fout is.

Best Performance by an Actor
Jesse Eisenberg, The Social Network
Jesse Eisenberg wist eerder al op te vallen met zijn rol in Zombieland. Hoewel Eisenberg vaak de nerd
speelt (en dit in The Social Network ook het geval is) heeft de jonge acteur iets om zich heen hangen waardoor je naar het scherm wilt blijven kijken. Talent noemen ze dat. In de rol van Mark Zuckerberg is hij niet alleen sterk maar ook nog eens erg geloofwaardig.

Best Achievement in Editing
Scott Pilgrim vs. The World
Een snelle overgang tussen scènes, diverse beelden die door elkaar lopen en heerlijk in elkaar passen. Het moet een hel zijn geweest om Scott Pilgrim te monteren. De snelheid van de film is terug te vinden in de editing en dat is knap. Daarnaast helpt de manier van monteren de film daadwerkelijk om beter te worden.

Best Achievement in Visual Effects
Scott Pilgrim vs. The World
Ook hier zien we de awesome inwoner van Toronto, Canada. Met een stijl die de perfecte mix tussen videogames en comicbooks lijkt te zijn wist deze film grafisch de meeste indruk op me te maken in 2010. Of het nu gaat om een gigantische aap die met een draak vecht of gewoon de noten die gespeeld worden door een gitaar; het is awesome

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Hans Zimmer, Inception
Een prachtige soundtrack bij een prachtige film. Hans Zimmer is natuurlijk geen nieuwe naam in de filmindustrie en heeft zijn strepen meer dan dubbel verdiend. The Dark Knight, Pirates of the Caribbean, The Lion King en vele andere films gebruikten zijn geluid al. Met Inception legt hij een dramatische ondertoon neer die perfect past bij de beelden.

Best Animated Feature Film of the Year
Toy Story 3
Een no-brainer. Toy Story 3 van Pixar is niet alleen op het visuele gebied een parel maar ook qua verhaal. De manier waarop Pixar enorm serieuze zaken verwerkt in deze kinderfilm is geniaal te noemen. Jij zat vast ook te slikken tijdens de afzakken naar de dood momenten. Ook het afscheid tussen Andy en zijn poppen zorgde voor heftige emoties. En dat met computer animatie! Natuurlijk is dit maar een kleine glimp van wat er dit jaar verschenen is. Het was een goed jaar. Met eervolle vermeldingen voor Alice in Wonderland, The Lovely Bones, Iron Man 2, The Karate Kid, Devil en zelfs
Resident Evil Afterlife 3D. Het is alleen zo jammer dat ik nu al die 3D bril meer dan beu ben. Films voor 2011 waar ik naar uit kijk? Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, Thor, X-Men:
First Class, Tron: Legacy, Transformers: Dark of the Moon en vele, vele anderen. Op naar de 120 filmbezoeken?

Complete lijst filmbezoeken 2010
08/01 Sherlock Holmes
18/01 Harry Brown
21/01 Where the wild thing are
22/01 Up in the air
25/01 The Imaginarium of Doctor Parnassus
01/02 The spy next door
08/02 I Love You Phillip Morris
11/02 Percy Jackson and the Lightning Thief
15/02 Nine
18/02 The Wolfman
20/02 De prinses en de kicker
22/02 Daybreakers
23/02 Percy Jackson and the Lightning Thief
27/02 The Lovely Bones
01/03 The book of Eli
08/03 The bad Lieutenant
14/03 Alice in Wonderland
15/03 Case 39
19/03 Valentine’s Day
22/03 Solomon Kane
23/03 The Lovely Bones
23/03 Alice in Wonderland
29/03 The Crazies
31/03 From Paris with love
05/04 Desert Flower
11/04 Clash of the Titans
12/04 Green Zone
16/04 Kick-ass
19/04 Oceans
21/04 Kick-ass
24/04 I Love You Phillip Morris
26/04 Leap Year
29/04 Iron Man 2
03/05 L’immortel
04/05 Iron Man 2
05/05 Toy Story
05/05 Toy Story 2
10/05 Centurion
12/05 Robin Hood
12/05 Date Night
13/05 Kick-Ass
14/05 Clash of the Titans
15/05 A nightmare on Elm Street
17/05 Streetdance
19/05 Prince of Persia: Sands of Time
24/05 Dossier K.
25/05 Robin Hood
28/05 The Ghost Writer
31/05 She’s out of my league
07/06 Unthinkable
14/06 The back-up plan
16/06 The A-Team
18/06 Killers
21/06 Greenberg
23/06 Toy Story 3
24/06 Toy Story 3
28/06 Get him to the Greek
29/06 Twilight
29/06 Twilight: New Moon
29/06 Twilight: Eclipse
30/06 Toy Story 3
03/07 Shrek Forever After
05/07 The Karate Kid
12/07 Knight and Day
19/07 Predators
22/07 Inception
23/07 Inception
26/07 The Sorcerer’s Apprentice
02/08 The Joneses
09/08 Salt
09/08 Sterke verhalen
11/08 Inception
12/08 The Sorcerer’sApprentice
14/08 The Expendables
16/08 Dinner for Schmucks
23/08 Vampires Suck
30/08 Piranha 3D
04/09 Machete
06/09 Going the Distance
13/09 Splice
15/09 Inception
16/09 Devil
16/09 Machete
20/09 The new daughter
23/09 Resident Evil Afterlife 3D
26/09 Grown ups
27/09 Snabba cash
18/10 The Social Network
19/10 Red
21/10 The Town
22/10 Jackass 3D
25/10 Majesteit
26/10 Jackass 3D
31/10 The Social Network
01/11 Due Date
08/11 The other guys
11/11 Sint
14/11 Due Date
15/11 Scott Pilgrim vs. the World
17/11 Harry Potter and the Deadly Hallows part 1
20/11 Harry Potter and the Deadly Hallows part 1
20/11 Burried
22/11 Unstoppable
29/11 The kids are alright
05/12 Tangled
09/12 New Kids Turbo
12/12 The chronicles of Narnia: the voyage of the Dawn Treader
13/12 New Kids Turbo
20/12 Tucker & Dale vs Evil

Alvast een gelukkig Nieuwjaar!

2 Comments »

[blog] Releaseparty World of Warcraft: Cataclysm

Bas van Dun : 07/12/2010 16:54 : Blog

Het was in de koude straten van Rotterdam dat vele World of Warcraft fans samen de laatste uren tot de release van World of Warcraft Cataclysm door brachten. Met een show gepresenteerd door Dennis de Bruin en Steven Saunders (Gamekings) vlogen de prijzen het publiek in. Van speciale lootkaarten voor in de game tot laptops, videokaarten en zelfs een heuse iPad. Verkleedpartijen mogen niet ontbreken op een Blizzard evenement en dus waren diverse fans verkleed als hun favoriete karakter. Dranei Shamans, Troll Hunters tot zelfs een heuse Arthas stalen de show. Sommige fans uiten hun liefde door middel van dans. Dansen zoals hun personages in het spel dat ook doen. Alles onder het genot van gratis friet, warme chocolademelk en de aanwezigheid van twee Blizzard medewerkers; John Lagrave, Senior Game Producer & Gary Platner, Lead Environment Artist.

Senior Game Producer Blizzard

Het aftellen was naar 0.00 in de nacht. Het moment dat de deuren van de Mediamarkt open zouden gaan en de game officieel zijn release viert. Als een olifantenparade stormden de honderden bezoekers naar binnen om snel een zeer gewilde Collector’s Edition te bemachtigen en deze uiteraard te laten signeren door de aanwezige Blizzard leden. Daarnaast kreeg iedereen een goodiebag met daarin onder andere posters en een t-shirt. Het was een gekkenhuis. Overal liepen mensen door elkaar heen. Overal schreeuwden mensen van blijdschap. Overal was het geluk. Nu klinkt dit voor buitenstaanders natuurlijk enorm vreemd, maar geloof me, als je er zelf bij bent voelt het helemaal goed. Erg goed.

En ik? Ik ben ook zo’n trotse bezitter van de Collector’s Edition. Met handtekeningen!


Collector's Edition

Leave a response »

[blog] Welkom op BasvanDun.com!

Bas van Dun : 30/11/2010 22:07 : Blog

Welkom op een compleet vernieuwd basvandun.com! Waar je op deze locatie voorheen alleen een digitaal portfolio aantrof is het nu je favoriete portal om alle ontwikkelingen rondom Bas van Dun bij te houden. Natuurlijk is het portfolio nog steeds aanwezig maar deze is aangevuld met een blog, een betere manier om contact op te nemen en natuurlijk is het voortaan mogelijk om reacties achter te laten en de content te delen via diverse social media.

Waarom deze veranderingen? Natuurlijk gaat de tijd ons voorbij en om je sporen op diverse websites achter te laten lijkt een beetje banaal. Geen Livejournal meer als basis voor een weblog. Geen aparte portfolio site. Geen externe websites om de collectie bij te houden. Alles op één plek. Je eigen plekje op het internet. En ik heet je welkom om me te vergezellen.

De site is nog hevig in aanbouw. Sommige functies werken misschien nog niet zoals dat zou moeten, sommige pagina’s zijn nog niet gevuld terwijl anderen nog opgemaakt moeten worden. Achter de schermen ben ik hard bezig om dit zo snel mogelijk te verhelpen. Maar ik beloof je, het komt allemaal goed. Dus hou jezelf niet tegen en surf eens over basvandun.com!

5 Comments »
« Page 1 »